Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Θιασώτες των άκρων...

 Αυτό που ζούμε σε αυτή την χώρα, μου θυμίζει πολύ τα λόγια του Φρανκ Κάφκα από την "Δίκη": "Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου."
 Μιά ζωή έτσι ήμασταν. Των άκρων.  Έχουμε καταργήσει την μέση εμείς. Οποιοσδήποτε διαφωνεί με την άποψη μας, γίνεται αυτομάτως εχθρός μας. Χωρίς λόγο. Χωρίς καν να μπούμε στην διαδικασία να αντιπαρατεθούμε με επιχειρήματα. Έλα μωρέ, σιγά μην ξέρει αυτός...
Αφορμή για αυτές μου τις σκέψεις, στάθηκε το μεγάλο θέμα που έχει ανοίξει για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, με τις απόψεις για άλλη μιά φορά να διίστανται. 


Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου, είμαι κάθετα αντίθετος  σε ένα κομμάτι αυτής της διαδικασίας. Δε μπορεί, δε νοείται να αναγνωρίζεται νομικά η ταυτότητα του φύλου ενός ανθρώπου από τα 15 του χρόνια. 

Με την ίδια λογική, εφόσον ένας 15χρονος μπορεί να επιλέγει συνειδητά κάτι τέτοιο, τότε αυτόματα, όπως πολύ σωστά διάβασα σε ορισμένα blogs και sites, θα μπορεί να ψηφίζει και να αποκτά δίπλωμα οδήγησης. Να καταναλώνει αλκοόλ στα μαγαζιά (νόμιμα, γιατί παράνομα γίνεται εδώ και χρόνια με τραγικά αποτελέσματα ορισμένες φορές) και γενικά να του επιτρέπονται μιά σειρά από πράγματα, που ώς τώρα ήταν απαγορευτικά λόγω της ηλικίας του. 
 Εφόσον του δίνεται αυτή η δυνατότητα και σημαίνει πως η κρίση του είναι σωστή για το θέμα της ταυτότητας του φύλου, γιατί να μην είναι και για τα άλλα? Κλείνω αυτό το κομμάτι, το οποίο όσο περίπλοκο και να φαίνεται, στο δικό μου το μυαλό είναι τελείως ξεκάθαρο.

Εκεί που πραγματικά θέλω να σταθώ είναι στις απόψεις. Σε αυτήν την ρημαδοχώρα, θέλουμε πάντα να προκαλούμε. Η πρόκληση, όταν συνδυάζεται με ουσία, λογική και  ευφυϊα δημιουργεί εκπληκτικές καταστάσεις.

 Όταν όμως πηγαίνει χέρι-χέρι με τα προσωπικά συμφέροντα, την πονηριά, την χυδαιότητα και την πνευματική οκνηρία, τότε γίνεται επικίνδυνο όπλο στα χέρια των λίγων που θέλουν μετά μανίας να γίνουνε πολλοί...
Από την μία υπάρχουν οι κοινότητες των gay, τραβεστί, διεμφυλικών ανθρώπων, ένα ποσοστό νέων, φυσικά οι κυβερνώντες αυτού του τόπου, οι... Αριστεροι, κάποιοι που θέλουν να φανούν ή είναι ανοιχτόμυαλοι και από την άλλη η Εκκλησία, οι κλασσικά συντηρητικές Ελληνικές οικογένειες, η... αντιπολίτευση, οι άσχετοι (οι οποίοι πάνε με τους αποδώ), η πλειοψηφία των επιστημόνων, η Χρυσή Αυγή κλπ. κλπ.


Δύο άκρα αντίθετα λοιπόν. Και στην μέση? Δυστυχώς οι συγκροτημένες απόψεις είναι λίγες. Αναλογικά δηλαδή με αυτούς που διαλέγουν πλευρά από τα άκρα, οι γνώμες και οι σοβαρές απόψεις που προσπαθούν να βρουν την ισσοροπία μέσα σε αυτό το χάος, είνα ελάχιστες.

Σε αυτό βέβαια ευθύνη έχουν και τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί, αλλα κυρίως το μυαλό μας. Οι τρόποι μας. Ο εγωισμός μας. Αυτή η αιώνια κατάρα της δηθενιάς. Της φτήνιας και του ωχαδερφισμού. Η ανίατη ασθένεια της ελληνικής ξερολίασης.
 Σφαζόμαστε και ωρυόμαστε, αλληλοσυγκρουόμαστε και τασσόμαστε αντιμέτωποι, χωρίς, σχεδόν ποτέ, να ακουμπάμε την ουσία του εκάστοτε ζητήματος. Αυτό που με λυπεί περισσότερο όμως είναι πως πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο να... παίζουμε με σύμβολα και ήθη, τα οποία μας χαρακτήριζαν θετικά στο πέρασμα των αιώνων, ως λαό.

 Στην λογική της ανάπτυξης, της ελευθερίας της έκφρασης (που τόσο έχουμε στερηθεί ως Έλληνες ανά τους αιώνες), στην λογική της παγκοσμιοποίησης και της αρρωστημένης ανάγκης μας να ανήκουμε κάπου, επειδή ανήκουν και οι άλλοι, στην... φάση του και καλά και του άμα λάχει ή του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε?", γκρεμίζουμε και παρασύρουμε οτιδήποτε έχει μείνει όρθιο και θυμίζει Ελλάδα.
 

Και είναι κρίμα. Γιατι έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα, από το να σκίζουμε ο ένας τις σάρκες του άλλου και να τσακωνόμαστε για να αποδείξουμε τον ψευδή πατριωτισμό μας ή την δήθεν διαφορετικότητα μας.

 Στο τέλος της ημέρας, αργά η γρήγορα όλα έρχονται στην επιφάνεια.Τα πρόσωπα που φιγουράρουν ως επαναστάτες, θιασώτες της αόριστης οικουμενικότητας και σωτήρες του λαού, δεν είναι τίποτα περισσότερο  από υπέρμαχους των άκρων.

 Αυτό που τελικά μπορεί να προκύψει σε βάθος χρόνου, θα είναι ένα Έθνος χαμένο στις δικές του παθογένειες. Με την ταυτότητα του φύλου νομικά αναγνωρισμένη, αλλά με αυτήν της ανθρωπιάς, των ηθών και της αξιοπρέπειας, χωμένη κάπου βαθιά, στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας...

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Απόκληρος Οκτώβρης...

 Και να που μπήκε ο Οκτώβρης... Φορτσάτος και μουντός. Τι μουντός δηλαδή, καραμουντός. Πιό μουντός και από την φάτσα του...Κούλη όταν τρώει κάτι ξινό  (όχι απαραίτητα...).  
 Ποιος Κούλης? 'Ενας είναι ο Κούλης... Και δε μιλάω για τον Καραταϊδη τον πρώην παίχτη του Ολυμπιακού για όσους και όσες θυμούνται. Αλλά για έναν τύπο που χαιρετάει μέχρι και κούκλες!  
 Αν ειναι δυνατόν ρε Κυριάκο... Και μεις αγόρι μου έχουμε να πάμε με γυναίκα κάμποσο (όχι και να θέλετε να μάθετε δε σας λέω έτσι για να σκάσετε από το κακό σας!), αλλά δεν κάνουμε και έτσι!

 Από την άλλη γίνεται του...πετρελαίου! Στις παραλίες μας οσονούπω θα χτιστούν και υποθαλάσσια βενζινάδικα για όσους γουστάρουν  να πνιγούν με τα αυτοκίνητα τους ή ακόμη και για εκείνους που είναι... εναλλακτικοί και θέλουν να γεμίζουν βενζίνη η πετρέλαιο στην παραλία της επιλογής τους.  
 Αααα και μπορείτε τελικά να κάνετε μπάνιο ελεύθερα.
 Σε σας το λέω τους φθινοπωρινοχειμερινούς κολυμβητές, που ταυτόχρονα θέλετε να κάνετε και σολάριουμ με τη νέα μέθοδο της μαζουτ-οποίησης ή αλλιώς... πνιγμένης πετρελαιοκηλίδας.
 Μη κοιτάτε που δεν το λένε από την κυβέρνηση Τσιπρανδρέου. Δεν έχουν συμφωνήσει ακόμη.   Να βάλουν η να μη βάλουν φόρο και σε αυτό? Ιδού το ερώτημα...

 Μ'αυτά και μ΄αυτά και ενώ μπαίνουμε για τα καλά στο φθινόπωρο, χάνουμε και τους στόχους μας ως κοινωνία.
 
 Που χρόνος και μυαλό να παρακολουθήσουμε το Survival, τον Αϊβάζη να προσπαθεί να μοιάσει του θεού (οχι, όχι και κάτι παραπάνω του... ημίθεου) Ντάνου και την Ματσούκα να μας ταξιδεύει με τα υπέροχα κωλομέρια της, εεεε μπιππππ οπίσθια ήθελα να πω, σε τόπους μαγικούς και...απαγορευμένους?
 Που όρεξη να εντρυφήσουμε στο "Ελλάδα έχεις ταλέντο", ή ακόμη και στα θεατρικά του Άδωνι, που χρόνια τώρα ολοένα και καλυτερεύει στην υποκριτικη, δείχνοντας ότι το ταλέντο έαν υπάρχει, δε κρύβεται με τίποτα?


 Λυπάμαι, λυπάμαι πολύ γιατί πραγματικά ο Οκτώβρης είναι... ριγμένος μήνας. Να μου το θυμηθείτε στο τέλος θα είναι σε χειρότερη μοίρα από τον τραγικούλη Σεπτέμβρη. Σαν απόκληρο θα τον αντιμετωπίζουμε.

 Και όχι τίποτα αλλά έχω συνηθίσει το φθινόπωρο να παίρνω δυνάμεις για τον βαρύ χειμώνα που κάθε χρόνο μας βρίσκει. Ακολουθούν Survivor, Χfactor, Νοmads, φόροι, περικοπές συντάξεων και μισθών, οιωνοί εκλογών, Κούλης, Τσίπρας, απειλές από Τουρκία μεριά και δε συμμαζεύεται. Πως θα αντέξουμε? 
 Γιάυτό σας λέω με ρέγουλα και όλα θα πάνε καλά. Αν αρχίσουμε και εμείς να τρελαινόμαστε (όσοι γνωστικοί έχουμε απομείνει...γκουχ γκουχ βλογάω τα γένια μου), ζήτω που καήκαμε!

Τα φιλιά μου και καλό μας μήνα!


 "Απόκληρο με είπες μια βραδιά
και μου `μεινε για πάντα η ρετσινιά
όλα στα χαρίζω
το λόγο πάρε πίσω
και φύγε κι άφησέ με πια
απ’ την αρχή ν’ αρχίσω
να τα ξεκαθαρίσω
το δρόμο να μου να βρω ξανά..."



Στίχοι-Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Άλμπερτ Καμύ: Το παράλογο

 "Το συναίσθημα του παράλογου μπορεί να χτυπήσει στο πρόσωπο οποιονδήποτε άνθρωπο στη στροφή οποιουδήποτε δρόμου. Μέσα στην τρομερή του γύμνια, στο χωρίς λάμψη φως του, είναι ασύλληπτο.
 Αλλά αξίζει να σκεφτούμε πάνω σ’ αυτό. Μάλλον είναι αλήθεια το ότι ένας άνθρωπος μας μένει άγνωστος για πάντα, το ότι σ’ αυτόν υπάρχει κάτι για πάντα ακαθόριστο.

 Γνωρίζω όμως τους ανθρώπους πρακτικά και τους γνωρίζω απ’ τη συμπεριφορά τους, απ’ τις πράξεις τους, απ’ τις συνέπειες που έχει στη ζωή το πέρασμά τους. Με τον ίδιο τρόπο μπορώ να καθορίσω πρακτικά όλα τα ακαθόριστα συναισθήματα που η ανάλυση δε θα μπορούσε να έχει καμιά επίδραση πάνω τους, να τα εξετάσω πρακτικά, να σκεφτώ τις συνέπειές τους, να συλλάβω και να καταγράψω κάθε τους μορφή, δημιουργώντας έτσι τον κόσμο τους.

Καμιά φορά, οι μεγάλες πράξεις κι οι μεγάλες σκέψεις αρχίζουν κάπως αστεία. Τα μεγάλα έργα γεννιούνται συχνά στη στροφή κάποιου δρόμου ή στο καθάρισμα ενός καφενείου. Έτσι και με το παράλογο.
 Περισσότερο από κάθε άλλον, ο παράλογος κόσμος έχει τις ρίζες του σ’ αυτή την άθλια γέννηση. Όταν μερικές φορές, σε μια ερώτηση που αφορά τις σκέψεις σου απαντάς: «τίποτε», ίσως να προσποιείσαι.

 Οι αγαπημένες υπάρξεις το ξέρουν καλά. Αν όμως η απάντηση αυτή είναι ειλικρινής, αν εκφράζει αυτό το μοναδικό ψυχικό συναίσθημα της σιωπηλής ευγλωττίας που σπάζει την αλυσίδα των καθημερινών χειρονομιών ενώ η καρδιά ψάχνει μάταια να βρει τον κρίκο που θα την ξανασυνδέσει, τότε αυτό φαίνεται πως είναι το πρώτο σημάδι του παραλογισμού.

 Καμιά φορά τα σκηνικά καταρρέουν. Ξύπνημα, συγκοινωνία, τέσσερις ώρες γραφείο ή εργοστάσιο, γεύμα, συγκοινωνία, τέσσερις ώρες δουλειά, φαγητό, ύπνος και Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, αυτός ο κύκλος επαναλαμβάνεται εύκολα στον ίδιο ρυθμό τον περισσότερο καιρό.

 Μια μέρα όμως γεννιέται το «γιατί» κι όλα αρχίζουν σ’ αυτή την πληκτική κούραση. «Αρχίζουν», αυτό είναι ενδιαφέρον.  Στο τέλος μιας μηχανικής ζωής έρχεται η κούραση, την ίδια όμως στιγμή βάζει σε κίνηση τη συνείδηση. Τη σηκώνει απ’ τον ύπνο και προξενεί τη συνέχεια. 

 Η συνέχεια είναι η ασυνείδητη επιστροφή στην αλυσίδα ή η οριστική αφύπνιση. Στο τέλος της αφύπνησης βρίσκεται το αποτέλεσμα που φτάνει με τον καιρό: αυτοκτονία ή αναθεώρηση. Η κούραση κλείνει μέσα της κάτι το αποκαρδιωτικό. Εδώ, είμαι υποχρεωμένος να πω πως είναι καλή. Γιατί με τη συνείδηση αρχίζουν όλα και μονάχα αυτή αξίζει.
 Οι παρατηρήσεις αυτές δεν έχουν καμιά πρωτοτυπία. Είναι όμως φανερές: κι αυτό φτάνει γιατί μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε καθολικά το παράλογο στις πηγές του. Με το «ενδιαφέρον» αρχίζουν όλα."

* Απόσπασμα από τον μύθο του Σίσυφου-Άλμπερτ Καμύ

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Από την άγνοια στην παραπληροφόρηση...

Το τελευταίο διάστημα με ότι συμβαίνει γύρω μας (οικολογική καταστροφή στις ακτές της Αττικής, πόλεμος δηλώσεων μεταξύ Αμερικής-Β. Κορέας, τρομοκρατικές επιθέσεις, ιντερνετικός εκφοβισμός στους νέους, κ.α), αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο προξενούν περισσότερο κακό αντί για καλό.

 Οκ δεν λέω κάτι καινούργιο, ούτε ανακάλυψα την Αμέρικα.Απλά παρατηρώ πως, από την άγνοια περάσαμε στην παραπληροφόρηση, από το ένα άκρο στο άλλο. "Όλη η περιβόητη τεχνολογική μας πρόοδος -ο ίδιος ο πολιτισμός μας- είναι σαν ένα τσεκούρι στα χέρια ενός ψυχοπαθούς...", είχε πει ο Αλβέρτος Αϊνστάιν. Και σα να είχε δίκιο...

 Απο την εποχή που τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και το ίντερνετ, η ίδια η τεχνολογική εξέλιξη δηλαδή, έκαναν την εμφάνιση τους, άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος όπως τον ξέραμε. 
 Τα τελευταία χρόνια όμως πιστεύω πως το πράγμα έχει ξεφύγει. Είναι τέτοιος ο όγκος και ο τρόπος της παραπληροφόρησης που λαμβάνουμε, που τίποτα, ούτε καν και η ίδια η αλήθεια αν στεκότανε μπροστά μας, δε μπορεί να μας αλλάξει γνώμη. Έχουμε βάλει τις παρωπίδες, πιστεύουμε τον τάδε παρουσιαστή, μετεωρολόγο, αναλυτή, πολιτικό, επιστήμονα που παίρνει βήμα στα ΜΜΕ, χωρίς ποτέ να φιλτράρουμε τις πληροφορίες. Πως όμως να τις φιλτράρουμε? Με ποιον τρόπο?

 Ευτυχώς μέσα σε αυτό το δαιδαλώδες χώρο της τεχνολογίας, εκτός από τα αρνητικά, υπάρχουν και θετικά. Ανιδιοτελής προσφορά, αγάπη, πίστη. Σε μικρό βαθμό αλλά υπάρχουν. Αν ψάξεις, θα βρεις.Θα συγκρίνεις. Θα διακρίνεις. Θα καταλάβεις. 

 Δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Υπάρχει και γκρι. Και μπλε και πράσινο και ροζ και κόκκινο. Αν προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα με γνώμονα την κοινωνική αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, τότε κάτι γίνεται. Άλλωστε αυτή δεν είναι η έννοια της κοινωνίας, του συνόλου?

 Ξέρω ότι ακόμα και στα παραπάνω κρύβονται παγίδες, που το ίδιο το σύστημα προσπαθεί να μας ρίξει. Αυτός είναι ο τρόπος τους. Χρόνια τώρα. Εκεί που νομίζω ότι το χάσαμε σαν κοινωνία, είναι στην διαχείριση. Λάβαμε και λαμβάνουμε τόσες πολλές πληροφορίες και δεν έχουμε τον χρόνο ίσως για να τις...ξεδιαλέξουμε. Η πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε είναι κάτι τόσο περίπλοκο, αλλά για αυτούς, τους... διαμορφωτές της κοινής γνώμης, είναι...παιχνιδάκι.

 Στοχεύουν, ανάλογα με τις κοινωνικές ομάδες, εκεί που πρέπει. Άλλα πλασάρουν στους ηλικιωμένους, άλλα στους νέους, διαφορετικά τα λένε στους μεσήλικες, αλλιώτικα περνάνε τα μηνύματα τους στα παιδιά. 

 Ακούμε για σεισμούς, τυφώνες, καταποντισμούς. Διαβάζουμε για πολέμους, παιχνίδια εξουσίας και τρίτους παγκόσμιους πολέμους. Βλέπουμε την φτώχεια, την καλοπέραση των πλουσιών και το λεγόμενο bullying στα σχολεία όλου του κόσμου. Όλα αυτά μέσα σε ένα καζάνι που βράζει.

 Πραγματικά ώρες ώρες πιστεύω, ότι η άγνοια είναι προτιμότερη από την παραπληροφόρηση. Οι παλαιότερες γενιές που δεν ξέρανε, ναι μεν ζούσαν στο σκοτάδι, αλλά σίγουρα ζούσαν καλύτερα. Οκ ας μην κάνω και γω το ίδιο λάθος. Θεωρώ ότι ζούσαν καλύτερα. Εκτός εάν συνέβαιναν και τότε τα ίδια αλλά δεν υπήρχε τρόπος να βγουν στην επιφάνεια. Αν και είμαι πεπεισμένος, ότι τα... μεγάλα κεφάλια, έβρισκαν και τότε τρόπο να περνάνε τα μήνυματα τους. Τα παραδείγματα δυστυχώς πολλά...

 Παρακολουθώ αποσβολωμένος τα τεκταινόμενα στην χώρα μας αλλά και παγκόσμια το τελευταίο καιρό. Αδυνατώ να βρω μια χαραμάδα ελπίδας.
 Ένας αχταρμάς πληροφοριών, αλήθειας και ψεμμάτων, μια ακανόνιστη ροή παλιών και νέων  ειδήσεων που περισσότερο μπερδεύουν παρά ξεδιαλύνουν την κατάσταση που επικρατεί. Δυστυχώς ενώ έχουμε την γνώση ως άνθρωποι, δεν έχουμε την δύναμη να αποδεχτούμε την αλήθεια και πιστεύουμε στο ωραιοποιημένο ψέμα.
 Γιατί? Μα γιατί απλά, έχουμε χάσει την αίσθηση της οικουμενικότητας. Αντί να αγαπάμε τον διπλανό μας, τον φοβόμαστε και τον μισούμε. Ότι χτίζουμε με πολύ κόπο, γκρεμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά. Και οι μεγάλοι και δυνατοί, με τα συμφέροντα την δόξα και την φήμη τους, θα τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση...


Υ.Γ. Σε μιά από τις επιστολές του ο Απόστολος Παύλος είχε γράψει: "Η γνώση "φουσκώνει", η δε αγάπη οικοδομεί". Αν το καταλάβουμε αυτό, μόνο τότε...

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Top 5 music albums (by Dj Makaros)


 Καλησπέρα, καλησπέρα!Τι κάνετε? Όλα good? Έλειψα περίπου δύο εβδομάδες, αλλά όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις επιστρέφω δριμύτερος... 

 Σήμερα αποφάσισα να βάλω σε σειρά, τα 5 πιό αγαπημένα μου μουσικά albums (θα φρίξει το σκυλί που λένε και στον Πύργο). Αυτά που με σημάδεψαν, αυτά που άλλαξαν τον τρόπο που ακούω μουσική και με έκαναν να την αγαπήσω. Η Κατερίνα Βερίγκα είναι η αφορμή μου, μιας και όπως διαπίστωσα απο το blog της (http://just-k-world.blogspot.gr/), προσκαλεί ανοιχτά και ξεδιάντροπα (χαχα) φίλους και φίλες να γράψουν τα δικά τους λατρεμένα μουσικά albums.

 Είμαι έτοιμος (σχεδόν), μιας και δεν είναι και τόσο εύκολο να διαλέξεις μουσικές. Είναι τόσες πολλές και αγαπημένες. Μεταμορφώνομαι τάχιστα όμως σε... Dj Μάκαρος και ιδού παρακάτω οι επιλογές μου:



My Top 5 music albums




3. John Lennon - Double Fantasy

2. Νικόλας Άσιμος -  Το φανάρι του Διογένη

1. Queen - Innuendo
 

* To sgt. pepper's lonely hearts club band, θεωρείται ένα αριστουργηματικό άλμπουμ, ίσως το καλύτερο των Beatles, με progressive και ψυχεδελικούς ήχους αλλά και μικρά... μυστικά. Το τραγούδι Lucy in the sky with diamonds παραπέμπει (τα αρχικά των λέξεων) στο LSD, γνωστό ναρκωτικό της εποχής...

* Το (What's The Story) Morning Glory?, ήταν το άλμπουμ που εγκαθίδρυσε τους Oasis στη συνείδηση του κόσμου και περιείχε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της Britpop, και όχι μόνο, μουσικής.Τραγούδια όπως το Wonderwall, Don't look back in anger, Morning Glory και Some might say, άφησαν το στίγμα τους  στο παγκόσμιο μουσικό χρονοντούλαπο...

* Όταν ο John Lennon ξεκινούσε να γράφει και να επιμελείται με τους συνεργάτες του το Double Fantasy, στα 40 μόλις χρόνια του, δεν περίμενε ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο άλμπουμ της ζωής του. Λιγό αργοτερα δολοφονήθηκε από έναν θαυμαστή του, έξω απο την πολυκατοικία που ζούσε στο Μανχάταν. To τραγούδι Beautiful Boy (Darling Boy), ήταν γραμμένο για τον δεύτερο γιό του τον Sean, γιό που απέκτησε με την Yoko Ono... 

* Το φανάρι του Διογένη, χαρακτηρίζεται η πιο μεστη, η πιό ώριμη δισκογραφική δουλειά του αλλιώτικου Νικόλα Άσιμου.  Η συνεργασία του σε αυτο το άλμπουμ με την Σωτηρία Λεονάρδου, μας χάρισε δύο υπέροχα τραγούδια. Το Ωϊμε και το Εγώ με τις ιδέες μου. Το τραγούδι Ουλαλούμ ήταν μελοποίηση από ποιήμα του Γιάννη Σκαρίμπα...

* Οι τελευταίες στιγμές του τεράστιου, του ανυπέρβλητου Freddie Mercury, "ξετυλίγονται" μπροστά μας σε αυτό το εξαιρετικό άλμπουμ. Το Innuendo είναι η τελευταία δουλειά του Mercury και των Queen μαζί. Σε αυτήν, φαίνεται ξεκάθαρα η κατάπτωση του λόγω του AΙDS (στο τραγούδι These are the days of our lives), αλλά ταυτόχρονα και η μοναδικότητα της φωνής του. Το τραγούδι The show must go on, με ανατριχιάζει κάθε φορά που το ακούω...

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Σεπτέμβριε... beautifuuuuul

 Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Σου απαγορεύω να το παίξεις... ασανσέρ όπως ο Αύγουστος. Ή χαλαρή ζέστη ή υποφερτό κρύο. Η κάτι παρόμοιο τέλοσπαντων. 
 Αποφάσισε. Ξέχνα τις τρέλες του Αυγούστου, που μας πήγαινε από βροχή σε καύσωνα και από λιοπύρι σε μίνι...τυφώνα. Ναι ρε Σεπτέμβρη σε σένα το λέω αγορίνα μου...

 1 του μήνα λέει το ημερολόγιο, το καλοκαίρι άλλοι λένε πως τελείωσε, πάπαλα, φινίτο και άλλοι πως έχουμε ψωμί ακόμα μέχρι να σταματήσουν οι ζέστες και οι γυναίκες να βγάζουν τα κορμιά τους στις πλάζ, να φορούν ανύπαρκτα σορτσάκια και να ανεβάζουν φωτογραφίες με φλαμίνγκο στα τουϊτερ και στα φου μπου. Υπάρχει δηλαδή κλασσικά μια μερίδα κόσμου  που είναι φθινοπωρολάτρες ("τα κεφάλια μέσα", "καλό φθινόπωρο", "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του") και άλλη μιά μερίδα καλοκαιρινών κραιπαλοθαυμαστών με σαγιονάρες, φραπέ και  συνθήματα τύπου..."Μύκονοοοοοοος".

 Ε ναι θα το πω δεν κρατιέμαι ρε παιδιά. Ισσοροπήστε λιγάκι ρε. Δεν είναι όλα ή μαύρο η άσπρο. Είναι και... ροζ. Δεν είδατε τα αγόρια, εεεε τα κορίτσια, συγνώμη μπερδεύτηκα τα αγοροκόριτσα ήθελα να πω στις παραλίες, στους δρόμους, στα gay pride? Ξεκολλήστε από το μυαλό σας...

 Άντε και σύντομα γιατί έχουμε και σοβαρότερα θέματα να λύσουμε. Έκθεση στην Σαλονίκη έρχεται και θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για την τιτανομαχία Τσιπρανδρέου-Κούλη. Έχει να πέσει η μαλακία σύννεφο...
 Αμ το άλλο το ακούσατε? Ήρθε η ανάπτυξη. Τι εννοείτε που και πότε? Ήρθε σας λέω μου χτύπησε έμενα προσωπικά την πόρτα. Αφού μόλις βγήκα στο κατώφλι τρόμαξα, γιατί δεν ήρθε ως ανάπτυξη αλλα ντυμένη... Τσακαλώτος! Κοιτάχτηκα, ξανακοιτάχτηκα "δεν πιστεύω να με πέρασε για την Σκάρλετ Γιόχανσον?", αναρωτήθηκα και πριν προλάβω να πω... Ζουράρις μου λεει "ήρθα να εισπράξω". Εννοείται πως εισέπραξε... Τρία. Όχι τρία πουλάκια κάθονταν, τα άλλα τρία του... Καράμπελα!

 Γι'αυτό σας λέω δικοί μου και δικές μου, χαλαρώστε και πείτε πως έχουμε καλοκαιροφθινόπωρο. Όσοι πήγατε διακοπές πήγατε, όσοι λιώσαμε στην Αθήνα λιώσαμε, δε χρειάζεται να αυτοσφαλιαριζόμαστε και από μόνοι μας.... 

 Εντάξει Σεπτέμβριε? Το λέω και σε σένα μη νομίζεις πως σε ξέχασα. Και στο λέω όπως ο Δάντης. Κι ας μην είσαι η Γερμανού. "Άλλο δεν μπορώ, να τα συγχωρέσω, της καρδιάς σου τα ανορθόγραφα... Θα σε καταπιώ σαν ένα εσπρέσο, αν δε θα καθίσεις όμορφα. Beautifuuuuuuul..."



 

 Στίχοι: Β. Κωνσταντινίδης-Μουσική: Χρ. Δάντης



 Υ.Γ. Καλό μήνα σε όλους και όλες!

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Τα μοναχικά βήματα...

"Υπάρχει λένε μια μεγάλη περιπέτεια για τον καθένα μας, αλλά που θα την βρούμε; 
 
Προς το παρόν ξεφυλλίζουμε τα παλιά ημερολόγια μήπως και σώσουμε κάτι απ' τα χρόνια...
Αλήθεια τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, ποιός θυμάται τι έγινε χτες, όλα θολά συγκεχυμένα...
 
Το πρωί περπατάω πάνω στα ερείπια δύο πολέμων για να πάω στην κουζίνα για καφέ.
 
Οι αλήτες κοιτάζουν τα τραίνα που φεύγουν και τα μάτια τους για μια στιγμή μένουν ορφανά και πάνω στις τζαμαρίες των σταθμών, δεν είναι η βροχή αλλά τα απραγματοποίητα ταξίδια που κλαίνε.
 
 Οι μεθυσμένοι τρικλίζουν κάτω απ' το βάρος της απεραντοσύνης, έξω απ' τα ορφανοτροφεία, σωπαίνουν τα διωγμένα παραμύθια κι η γυναίκα στο παράθυρο τόσο θλιμμένη, που είναι έτοιμη να φύγει για τον ουρανό.
 
Όλα θολά συγκεχυμένα... Οι άλλοι φτιάχνουν από μας ένα πρόσωπο για δική τους χρήση... ποιοί είμαστε; ... άγνωστο... και μόνο καμιά φορά μέσα στους εφιάλτες μας βρίσκουμε κάτι απ' τον αληθινό εαυτό μας..."
 
 
Τάσος Λειβαδίτης 
 
 
 
 
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ζητείται φιλία...


Νοικιασμένες αλήθειες
ρουφούν το μεδούλι της

Ακριβοθώρητοι εγωισμοί
της κλείνουν το στόμα

Μα αυτή εκεί, δούλα και κυρά
στην υπηρεσία των ανάξιων...

 Ζητούνται άνθρωποι, ζητείται φιλία...


 
Αυτή ήταν η ολιγόλεκτη συμμετοχή μου στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης, που διοργανώνει κάθε φορά με περισσότερο κέφι και μεράκι η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr). Ήταν γα άλλη μιά φορά ένα εξαιρετικό Συμπόσιο με πολύ όμορφες συμμετοχές (μέσα σε μιά δύσκολη περίοδο). Συγχαρητήρια στη νικήτρια Μαρία Κανελλάκη (http://toapagio.blogspot.gr/), που μας πήρε όλους...κούρσα-χαχα- και στην τυχερή του διαγωνισμού (να δω τι θα γίνει με την αφεντιά μου Αριστέα), Μαρίνα Τσαρδακλή (https://marinaslovelylife.wordpress.com/). 

Αυτό που διαπιστώνω κάθε φορά και με ενθουσιάζει, είναι ότι το Συμπόσιο έχει αγαπηθεί από πολλούς ανθρώπους, που ποτέ δε θα μπαίνανε στην λογική να γράψουν σε στυλ ποιητικό. Είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα, γιατί δείχνει πως η ειλικρινής και υγιής επικοινωνία (ναι μπορεί να υπάρξει και τέτοια μέσω διαδικτύου, άλλωστε όλα είναι στο πως βλέπουμε εμείς τα πράγματα), μπορεί να δημιουργήσει ορισμένες φορές όμορφες καταστάσεις και να φέρει κοντά τους ανθρώπους. 

Ευχαριστώ για άλλη μιά φορά λοιπόν την Αριστέα για την ευκαιρία που μου δίνει να εκφραστώ διαφορετικά. Ένα μεγάλο μπράβο σε όσους και όσες βαθμολόγησαν και διάβασαν τις προσπάθειες και τις σκέψεις αυτών που έγραψαν.


Υ.Γ.Μη νομίζετε ότι ξεχνάω την υπόσχεση μου. Απ΄τα ψηλά στα χαμηλά θα πάω να μου το θυμηθείτε! Και τότε, όχι πίνακα με τσίτσιδη, αλλά ολόκληρο όργιο θα παραγγείλω ο νικητής... Σας φιλώ!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Αρλέτα: Το μεγαλείο της απλότητας...

 Δεν ξέρω πιά αν τα βράδια μας θα είναι τόσο ήσυχα χωρίς αυτήν... 
 Η αισθαντική και τρυφερή φωνή της Αρλέτας σίγησε χτες, καθώς σε ηλικία 72 ετών άφησε την τελευταία της πνοή, ταλαιπωρημένη, μιάς και το τελευταίο διάστημα νοσηλεύονταν στην εντατική του νοσοκομείου "Αγία Όλγα"", λόγω εγκεφαλικού που υπέστη (σε συνδυασμό με επειδόδιο εμφράγματος). 

 Ήταν μιά από τις πιό αγαπημένες τραγουδοποιούς στην ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία 50 χρόνια. Ιδιαίτερη, χαμηλών τόνων, που όποτε όμως χρειάζονταν έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Μια υπέροχη φωνή που μας ταξίδευε μελωδικά, στις λύπες κα τις χαρές μας.Στις στιγμές της ζωής μας...
 Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς, ήταν από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν τις περίφημες "μπουάτ", αλλά το μεγάλυτερο, κατά την προσωπική μου άποψη, παράσημο της, ήταν πως ήταν μεγαλειώδης μέσα στην απλότητα της.

 Ένα μουσικό, και όχι μόνο, παράδειγμα προς μίμηση.  Πιστή στις αρχές και τις αξίες που αντιπροσώπευε, δε παρέκκλινε καμία φορά της πορείας της, ακόμα και σε εποχές που θα μπορούσε να βγάλει ένα... σκασμό λεφτά αν άλλαζε ρότα.
 "Τα ήσυχα βράδια", "Batida de coco", "Κάποτε, κάπου", "Ο Λύκος"¨, "Αχ μπέμπα", "Σερενάτα", "Ανατολικά της Εδεμ", "Ο Τάκης", "Στο μπαρ (το ναυάγιο),  κλπ., ήταν μερικές από τις επιτυχίες της.

 Έχει τραγουδήσει Χατζιδάκι, Γκάτσο, Λόρκα, Αττίκ, Αλκαίο, Θεοδωράκη, Κραουνάκη και πολλούς ακόμα σημαντικούς καλλιτέχνες. Η μουσική της συνύπαρξη με την Μαριανίνα Κριεζή και τον Λάκη Παπαδόπουλο όμως, μας έδωσαν μερικά από τα πιό όμορφα τραγούδια στην ιστορία του τόπου.
  Η Αρλέτα ήταν, είναι και θα είναι απο εκείνους τους ανθρώπους αλλοτινών εποχών, όμορφων, λιγότερο πονηρών. Μια τραγουδοποιός που ακολούθησε πιστά αυτό που αγαπούσε και δεν το ξεπούλησε ποτ΄στον βωμό του ευκαιριακού κέρδους και της αδηφάγας προβολής...



Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου

θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ’ ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί



Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή-Μουσικη: Λάκης Παπαδόπουλος

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Ω Άυγουστε, μήνα των απανταχού ξεκώλων...

 Μεγάλη η χάρη σου Άυγουστε μου. Προσκυνούμε ταπεινά εμείς οι αιώνια πιστοί σου.
 Ταγμένοι πάντοτε στα στήθια και τα μπούτια (παραsic), κολλημένοι με τα οπίσθια που ξεφεύγουν από τα στενά όρια των υφασμάτων, που κάποιοι και κάποιες ονομάζουνε σορτσάκια και μαγιό, είμαστε εδώ για να σου αποτίσουμε φόρο τιμής.  
Αν και 3 του μηνά, ετεροχρονισμένα, αλλά πάντα με αγάπη, ένα σου λέω μόνο. Είσαι για μένα (και για πολλούς άλλους), ο μήνας των απανταχού ξεκώλων...

 Καντε μιά βόλτα και θα με θυμηθείτε. Ειδικά με αυτά τα σορτσάκια νέας εσοδείας ακόμα και οι κώλοι φαίνονται... νέοι! Εντάξει κάποιοι, μιά πλαδαρότητα, μιά... δε μπορεί να κρατήσει το σορτσάκι την χυμένη σάρκα, την έχουν.
Άλλοι όμως... Άλλοι λες και γεννηθήκανε να φοράνε σορτσάκια, μαγιό ή ακόμη και ...τίποτα! 


 Δεν είναι οπίσθια αυτά, η Γκέρνικα του Πικάσο είναι! Στα λεωφορεία, στους δρόμους, στο μετρό, στις θάλασσες, στα γραφεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους χώρους εργασίας ακόμη και στον ύπνο μας, κυριαρχούν. Όοοοοχι μόνα τους βέβαια. Πάνε πάντοτε παρέα με ένα ζευγάρι στήθια! Εξαπανέκαθεν!

 Ντάξει τώρα εδώ που τα λέμε, ο Αύγουστος δεν είναι μόνο ο μήνας των παραπάνω. Και συναυλίες έχουμε και πανσέληνους έχουμε και διακοπές (για τους τυχερούς και τις τυχερές) έχουμε και τα λεγόμενα μπάνια του λαού έχουμε και νόμους-τροπολογίες περασμένες στη...ζούλα έχουμε και φλαμίνγκο έχουμε και γυπαετούς και απ΄όλα τα καλά έχουμε.


 Κλασσικός ελληνικός Αύγουστος. Και μόλις τελειώσει ο μήνας της απόλυτης νιρβάνας, ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι... ήταν πολύ λίγο μωρέ. Ε καλά τώρα, συμφωνώ. Ο Αύγουστος δεν χορταίνεται ρε παιδιά... 

 Οπότε έχουμε και λέμε και ανακεφαλαιώνουμε. Το νού σας στα σορτσάκια και τα δείγματα από μαγιό. Το νου σας, στις μαυρισμένες Κενυάτισσες... εεεεε Ελληνίδες ήθελα να πω, που όλο το καλοκαίρι δίνουν πόνο και μετά... δεν άκουσα πως είπατε, ορίστε, συγνώμη κύριε ποιός είστε? 
 Και μπαίνει το φθινόπωρο και να σου οι ταλαιπώριες οι συναισθηματικές. Και οι εγωισμοί και οι ανασφάλειες. Και οταν λες στα κορίτσα, "ναι αλλά το καλοκαίρι ήσουν αλλιώς, πιό χαλαρή, περισσότερο άνετη", σου απαντάνε με τον γνωστό καταδικό τους τρόπο. 

 Καταρχήν με ερώτηση. "Δεν κατάλαβα με λες εύκολη και πουτάνα?". Κατα δεύτερον με... μετακύλιση τύψεων."Και εσύ όμως όλο τον χειμώνα άλλα μου έλεγες. Πως με αγαπάς, πως με θέλεις, πως θες να κάνουμε οικογένεια. Ψεύτη, ε ψεύτη...". Και εκεί, απλά παραδίδεις.
 Τελικά τώρα που το σκέφτομαι ο Αύγουστος είναι διπολικός χαρακτήρας. Ας είναι. Εμείς τον αγαπάμε όπως είναι. Έτσι...ξέκωλος.

Υ.Γ. Καλό μήνα γοργόνες και μάγκες!

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Λιωμένο παγωτό...


Κάποιος κοιτάει την ώρα
κάποιος στο δρόμο τρέχει
κάπου σε κάποια χώρα
τώρα μπορεί να βρέχει

Και μένα τι με νοιάζει
εδώ έχει πάντα ήλιο
μόνο που με τρομάζει
οπότε λέω θα φύγω
είχα πει θα φύγω, είχα πει

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
κι αυτό το καλοκαίρι
λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι
κάποιος κοιτάει την ώρα
κάποιος στον δρόμο τρέχει
είμαι ακόμα εδώ

Έχει αδειάσει η πόλη
γυρνάω στη παραλία
έχουνε φύγει όλοι
η ώρα πήγε μια

Και μένα τι με νοιάζει
εδώ έχει πάντα ήλιο
μόνο που με τρομάζει
οπότε λέω θα φύγω
είχα πει θα φύγω είχα πει

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
κι αυτό το καλοκαίρι
λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι...

 

Στίχοι-Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Αποχωρισμός: Ένα τέλος και μιά αρχή...

 Ποτέ δε μου άρεσαν οι αποχωρισμοί. Θα μου πείτε και σε ποιον αρέσουν? Λογικά, σε κανέναν.
 Εγώ όμως σε τέτοιες περιπτώσεις κάνω το εξής αντιφατικό. Ακόμη και σε καταστάσεις που έχουν τελειώσει (αν και η αλήθεια είναι πως τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι σίγουρο), προσπαθώ να αποχωρίζομαι χωρίς να... αποχωρίζομαι. Αποχαιρετώ ανθρώπους λες και θα βρεθώ μαζί τους την επόμενη μέρα ή θα βγω για καφέ αύριο-μεθαύριο. 
 Αυτό το κάνω και με τα μέρη. Και με τα ζώα.Τα σπίτια. Τους χώρους εργασίας. Γιιατί είναι και αυτή η ρημάδιασμένη "μελαγχολία όλων των τελειωμένων πραγμάτων", που είχε πει και ο Φρήντριχ Νίτσε...

  Πολλές φορές αυτή μου η αντιμετώπιση στα αντίο, δεν είναι η ενδεδειγμένη. Και σαφώς δεν έχει και αποτέλεσμα αλλά επιπροσθέτως δε μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε περίπτωση. Στο τέλος θα με κοιτάνε περίεργα και θα πιστεύουν πως τα έχω χάσει. 

 Το θέμα είναι πως, όπως σχεδόν όλοι μας, έχουμε βιώσει αποχωρισμούς που μας στοίχισαν. Είτε αυτό αφορούσε απώλεια αγαπημένου προσώπου, είτε μετακόμιση στο εξωτερικό, είτε απλά το τέλος μιας σχέσης οποιασδήποτε μορφής...
Γενικότερα το αίσθημα της νοσταλγίας που μας περιβάλλει όταν αποχωριζόμαστε κάτι η κάποιον μεταμορφώνεται πολλές φορές σε λύπη και ψυχικό πόνο. 
 Έτσι, τουλάχιστον από τις δικές μου εμπειρίες, το να προσπαθεί κάποιος να ξεπεράσει αυτό τον συναισθηματικό σκόπελο όσο πιό ανώδυνα γίνεται, είναι ένα δεδομένο, μια επιλογή. Το αν θα τα καταφέρει η όχι αυτό είναι άλλο κομμάτι. Το αν θα μπορέσουμε να βγάλουμε αυτό το καρφί από την καρδιά μας, είναι στο δικό μας χέρι...

 Ο χρόνος πιστεύω, σε αυτές τις περίπτώσεις βοηθάει. Όσο και αν ακούγεται κλασσικό και χιλιοειπωμένο. Το ζητούμενο για κάποιον που βρίσκεται σε αυτό τον ψυχικό λαβύρινθο, είναι να φύγει η θύμηση από το μυαλό και να πάει στην καρδιά. Έτσι θα μαλακώσει το μέσα μας. Έτσι θα σταματήσουμε να είμαστε λυπημένοι. 

 Γιατί τα παιχνίδια του μυαλού είναι δύσκολα. Δε σε αφήνουν να δεις καθαρά αυτό που σου συμβαίνει. Δε σου δίνουν την δυνατότητα να προχωρήσεις. Ίσως πάλι και η βεβαιότητα ότι κάποια στιγμή υπάρχει ένα τέλος για όλα να μας δυσκολεύει να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Ίσως ακόμα και η τάση να θεωρούμε δικά μας πρόσωπα και πράγματα να είναι ένα στοιχείο αυτού του προβλήματος.

 Αυτό που σκέφτομαι όταν περνάω τέτοιες καταστάσεις, είναι πως η ζωή κάνει κύκλους. Κάθε αρχή της έχει ένα τέλος και το αντίστροφο. Αυτό δεν είναι μόνο παρήγορο αλλά και ουσιαστικά αναζωογονητικό. Λυτρωτικό.

 Εννοείται, είμαι της άποψης πως ότι μας συμβαίνει πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ευθέως και χωρίς μακιγιάζ, μιάς και έτσι αντιλαμβανόμαστε πλήρως την σημασία του. 

 Αλλά δεν θεωρώ κακό η άστοχο να πράττουμε διαφορετικά εάν αυτό ταιριάζει περισσότερο στον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση μας. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Και αν αυτό σημαίνει ότι στο τέλος θα είμαστε καλά, όλα, τηρουμένων των καταστάσεων, είναι θεμιτά. 

 Άλλωστε, είναι προτιμότερο να βλέπουμε μέσα απο θετική σκοπιά τους δύσκολους αποχωρισμούς. Ας κάνουμε τα αντίο, εις το επανειδείν. Με κάθε μορφή κάθε τρόπο. Ψυχικό ή συναισθηματικό, μεταφορικό, ή ουσιαστικό. Μπολιάζοντας τον εσωτερικό μας κόσμο  με όμορφες θύμησες, γέλια ακόμη και κλάματα, τρυφερές σκέψεις και δύσκολες αλλά αληθινές στιγμές. Αυτό είνα η ζωή μας επί της ουσίας. Ένας αέναο τέλος μιας καινούργιας αρχής...


Υ.Γ.  Τίποτα δεν τελειώνει ποτέ, αρκεί λίγη ευτυχία γιά να ξαναρχίσουν όλα. Τάδε έφη, Εμιλ Ζολά...

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Όταν ο Μπράντον συνάντησε τον Δόγκανο και τον Λάζαρο...


 Επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως, λέει ένα αρχαίο ελληνικό ρητό. Από την άλλη έχουμε το... "Ρετιρέ". Η "Tης Ελλάδος τα παιδιά". Η το "Άκρως οικογενειακόν". Η το "Κωνσταντίνου και Ελένης". Ακόμη και το... "Χουάνα η παρθένα" έχουμε (τόσα χρόνια αυτή όχι μόνο παρθένα, αλλά από...πίσω μπαίνουν τρένα θα έχει γίνει). Απ΄'όλα έχουμε. 
 Τώρα θα μου πείτε που κολλάνε όλα αυτά μαζί. Κολλάνε, κολλάνε. Αφού από τις πολλές επαναλήψεις τηλεοπτικών σειρών προηγούμενων χρόνων στα κανάλια, δεν έχουμε απλά μάθει, σιχαθήκαμε σας λέω. Βαρεθήκαμε ρε παιδί μου τους "Φρουρούς της Αχαϊας" και τον Φοίβο το γκαρσόνι που ήταν τσιμπημένος με την Έλντα Πανοπούλου. Βαρεθήκαμε τις... παρθένες και της Μαρίες της γειτονιάς. 

 Και επειδή δεν έχω μάθει μόνο να γκρινιάζω αλλά ταυτόχρονα να προτείνω και λύσεις, όρίστε παρακάτω οι δικές μου προτάσεις για επαναλήψεις. Όχι οτι δεν τις έχουμε ξαναδεί, αλλά έχουν περισσότερο ενδιαφέρον...


Εκείνες κι εγώ


 1996. Ζάχος Δόγκανος. Ντάξει έναν... Γιάννη Μπέζο πρέπει να τον έχουμε κάθε καλοκαίρι. Έτσι απο συνήθεια. Αλλά όχι μόνο. Στο "Εκείνες κι εγώ" (θεατρικό του Κώστα Πρετεντέρη) δίνει ρεσιτάλ. 
 Κατά την δική μου υποκειμενική (δεν υπάρχει αντικειμενικότητα) άποψη, ξεπερνάει ακόμα και τον Λάμπρο Κωνσταντάρα που έπαιξε αρχικά στην σειρά 20 χρόνια πριν από αυτόν.. 
Ριμέικ καλύτερο του αρχικού. Με την Δεβόρα και της σπακανόπιτες της. Με τον αιώνιο τζαναμπέτη που πάντα τον κατάφερναν, Παπαπέτρου. Με τον  Μαρίκο που είχε ιώβεια υπομονή και άντεχε τα πάνδεινα από τον πρωταγωνιστή. Με την... κερατού και πιστή αρραβωνιαστικά Ελένη. Τον χαζούλη ανηψιό Πετράκη και την γλωσσού και τσαμπουκαλού Λίλη. Μα πάνω απ όλα και όλους τον ατίθασο ζεν πρεμιέ-γυναικά, αστείο μεχρις εσχάτων, μποέμ, πανέξυπνο και καταφερτζή, Ζάχο Δόγκανο.

 
 Απίστευτες ατάκες, ιδιαίτερο σενάριο, με έναν τύπο που αντανακλούσε (και το κάνει μέχρι και σήμερα), την ψυχοσύνθεση του Έλληνα εραστή. Του μπερμπάντη και... στρίβειν δια του αρραβώνος αρσενικού. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, άντρες και έφηβοι ταυτίστηκαν έστω και μιά φορά με αυτό τον τιτάνα του φλέρτ. Ο σκηνοθέτης Ανδρέας Μορφονιός απογείωσε το σενάριο, αλλά ο Γιάννης Μπέζος είναι το Α και το Ω αυτής της τηλεοπτικής όασης...


Είσαι το ταίρι μου


 Οκτώβριος 2001. Μπαίνει ξαφνικά στις ζωές μας μια παρέα που έμελλε να αφήσει ιστορία στο τηλεοπτικό γίγνεσθαι. Ήταν η εποχή του... "Κορίτσια ο Σωτήρης" (Αλέξης Γεωργούλης), ήταν η εποχή που όλοι μας ερωτευτήκαμε μιά γυναίκα ("Στέλλα"- Βίκυ Σταυροπούλου) που δεν ήταν στα πρότυπα που μας  πλασάρει η σοου μπιζ, αλλά πολύ περισσότερο ήταν η εποχή που ταυτιστήκαμε με τα αυτοκόλλητα φιλαράκια, τον Λάζαρο (Άρης Σερβετάλης) και τον Γρηγόρη (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος). 

 Ο Λάζαρος ήταν, είναι και θα είναι ο πιό αγαπητός αλλά συγχρόνως ξεκάρφωτος τηλεοπτικός χαρακτήρας της τηλεόρασης. Τρελό γέλιο, ακόμη πιό τρελά μπερδέματα και ένα τέλος που δεν το περίμενε κανείς. Ξεκαρδιστικά αστεία, συγκίνηση, τρυφερότητα, όλα σε μία σειρά που κράτησε μόλις έναν χρόνο αλλά μνημονεύεται ακόμη. 



 Για μένα ήταν η περίοδος της αρχής της ενηλικίωσης μου, οπότε ίσως το βλέπω και λίγο συναισθηματικά. Το υπόλοιπο καστ ήταν εξαιρετικό (Συσσοβίτης, Καμπερίδης, Λέχου, Γεννατάς, Βουτσα, Λαμπρογιάννη και άλλοι), αλλά είπαμε. Λάζαρος και ξερό ψωμί. Αααααα και το θρυλικό ιγκουάνα, ο... Μήτσος! Λαϊκή απαίτηση λοιπόν. Φέρτε πίσω αυτή την σειράραααααα!


Χτυποκάρδια στο Beverly Hills


 Όποιος αποδοκιμάσει να του καεί το... Dvd, (μιάς και δεν υπάρχει πλέον στέρεο για δείγμα). Ε ρε παιδιά αδυναμίες είναι αυτές. Όταν παρακολουθείς μιά σειρά κοντά δέκα χρόνια. Όταν απο παιδάκι γίνεσαι ολόκληρος άντρακλας (δεν θέλω γέλια...), όταν ταυτίζεσαι τόσο πολύ με τον Ντίλαν, τον Μπράντον, την Μπρέντα, την Κέλι, την Ντόνα, την Άντρεα, τον Στιβ, τον Ντέιβιντ, την Βάλερι, την Κλερ ακόμη και τον... Νατ, είναι δυνατόν μα μην θες να βλέπεις συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια αυτή την σειρά??? 

 Καταρχήν μόνο και μόνο που διαβάζω τον τίτλο είμαι έτοιμος να...κλάψω. Ξεχνιούνται τα ξέφρενα πάρτι στο σχολείο και στις παραλίες της Αμέρικα? Οι μεγάλοι έρωτες? Οι αλλαξοκωλιές (οκ αυτές ξεχνιούνται δε με συμφέρει να τις θυμάμαι αν θέλω να αναφερθώ στην ποιότητα της σειράς), η φοιτητική ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της? Οι κίνδυνοι που αντιμετώπιζαν οι νέοι της εποχής (ναρκωτικά, κατεστραμμένες οικογένειες κλπ κλπ)? Όχι δε ξεχνιούνται.



 Πέρα από πλάκα είναι η σειρά που σημάδεψε τα εφηβικά μου χρόνια. Με έναν τρόπο, μπορεί αυτά τα παιδιά να ζούσαν στο κοσμοπολίτικο Beverly Hills και γω στους εξωτικούς... Άγίους Αναργύρους, αλλά ήταν σα να ήμουν ένα μαζί τους. Ισχύει. Στην παρέα δε, ας το εκμυστηρευτώ και αυτό, ήμουν πάντοτε ο Ντίλαν...(αργότερα προτιμούσα τον Μπράντον βέβαια). Ααααααα ναι, την ημέρα του μεγάλου σεισμού στην Αθήνα (1999) έβλεπα και γω Χτυποκάρδια! Θέλω πίσω το Beverly Hills τωωωωωωώρα...

 Αυτό ήταν, τελείωσαν οι προτάσεις μου. Τρεις για ένα καλοκαίρι είναι αρκετές. Θα μπορούσα ακόμα να βάλω και τους "Απαράδεκτους" ή το "Στο κάμπινγκ" που έπαιζε πιό παλιά και πολλές σειρές ακόμα που αγαπήσαμε. Μη λιώσουμε και στο χαζοκούτι όμως. Όκ ξέρω,τις έχουμε ξαναδει. Υπάρχει ακόμα και το You tube. Αλλά ρε σεις, θέλω να νιώσω όπως τότε. Αραλίκι, γλυκιά αναμονή και φύγαμεεεεεε...

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Ζέστη και γυναίκες...

 Ντάξει ξέρω, το τερμάτισα με τις κουκουρούκου αναρτήσεις. Αλλά ρε παιδί μου με τόση ζέστη που φάγαμε και τρώμε, με τόσα ευτράπελα που συμβαίνουν γύρω μας, με το καλοκαιράκι που μπήκε δυναμικά από τέλη Ιουνίου, έχω όρεξη μόνο για δύο πράγματα. Χαζομάρες και γυναίκες...

 2 του Ιούλη λέει το ημερολόγιο και.. ψηθήκαμε ρε παιδιά! Φοβερός και τρομερός καύσωνας και έτσι συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό η σκηνή στην παραλία από το έργο "Ο Ροζ γάτος", με τον αείμνηστο Σωτήρη Μουστάκα, την Βάνα Μπάρμπα και τον Πάνο Μιχαλόπουλο. Απλά επική. 

Ο Μουστάκας με τον Μιχαλόπουλο πάνε για μπάνιο. Ο ένας μπερμπάντης και μέγα καμάκι (Μιχαλόπουλος), ο άλλος καταπιεσμένος, αυστηρών αρχών και ηθών καθηγητης (Μουστάκας). Η προτροπή του Μιχαλόπουλου προς τον Μουστακα να γνωριστεί και να κάνει μασάζ σε μιά υπερσέξυ και καλλίγραμμη νεαρή, καταλήγει σε ένα ανεπανάληπτο τέλος, υπό τους ήχους του καλοκαιρινού και πλέον retro άσματος "Cherry cherry lady" των Modern Talking...

 Τώρα θα αναρωτιέστε που κολλάει όλο αυτο. Κολλάει, κολλάει. Παρακάτω λέω να απαριθμήσω τις 3 (δικές μου) περιπτώσεις των cherry cherry ladies, που θα... κάψουν καρδιές και αυτό το καλοκαίρι. Ξέρω πως είναι πολλές παραπάνω, αλλά θα ήθελα ένα...blog για να τις αναφέρω όλες.


1) Η ξεδιάντροπη-εύκολη-wannabe famous χαζομπίμπο

 Εύκολα την καταλαβαίνετε αυτή. Μετρημένα τατουάζ σε σημεία-κλειδιά του κορμιού της (στήθος-οπίσθια-γλουτοί-γραμμή μπικίνι), έντονο βάψιμο, χειλάκι πετροκέρασο, βυζόμπαλο βερίκοκο ρίκο ρίκο ρίκοκο, ρίκο, ρίκο κο και πάει λέγοντας. Έχει τον αέρα διάσημης σταρ και κυκλοφορεί πάντοτε με 2-3 κλαρινογαμπρούς που παίρνουν λίγο από την λάμψη της. 
 Το πλησίασμα της απο άντρα, προυποθέτει τρία πράγματα. Λεφτά, λεφτά και επαγγελματική αποκατάσταση (βλ. ερασιτεχνικές τσόντες, ταξίδια αναψυχής στην Μύκονο, παρέα σε Άραβες, ακριβά δώρα κλπ). I.Q. ραδικιού, αλλά μπρος στη δόξα όλα τα άλλα είναι απλά οδοντόκρεμες...

2) Το σιγανό ποταμακι

 Αυτή σε αντίθεση με την παραπάνω, δε την καταλαβένετε εύκολα. Σαν την Μαρία την άσχημη ένα πράγμα. Κάτω από το ξεπερασμένο και ντεκαβλέ ντύσιμο της, κρύβεται μια ϋαινα που θέλει να σας φάει τον γκόμενο (ναι σε σας τις γυναίκες το λέω)  και να σας κάνει λυπημένα να τραγουδάτε το "Μη μου μιλάς για καλοκαίρια" της Σοφίας Αρβανίτη. 

 Κολλάει πάντα ανάμεσα στο ζευγάρι παίζοντας το λυπημένη πριγκήπισσα που την αδίκησε η παλιοζωή και μόλις στρέψετε το βλέμμα σας αλλού, τσουπ, να σου το βλέμμα όλο υποσχέσεις στον γκόμενο, να σου  το ξαφνικό ξεκούμπωμα του πουκαμίσου που μέχρι πριν την έκανε να μοιάζει γεννημένη για Γαλλικά και πιάνο, να και οι καταλάθος χειρονομίες στο αγόρι σας. 
 Το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι οτι τελικά σας τον τρώει τον γκόμενο και μένετε με την απορία. Εμ, τι να σας κάνω βρε κορίτσια. Όλα έτοιμα στο πιάτο (μπούτια, στήθη, κώλοι).  Κρύφτε και κάτι για να έχετε και σεις να δείχνετε αύριο μεθαύριο...

3) Η αξύριστη, μαγκιόρα, γυναίκα αράχνη

  Υπάρχουν και αυτές. Είναι άγριες, τσαμπουκαλούδες, συνήθως νταρντάνες με φωνή Έλληνα βαρύμαγκα της Τρούμπας. 
Δεν χρησιμοποιούν αποσμητικό, τα νύχια τους είναι βαμμένα κατά το ήμισυ (έτσι για την επανάσταση), οι τρίχες στο σωμα τους μεγάλες, ορατές και σκληρές, αλλά μην σας ανησυχω άλλο.

 Το brazilian-string μαγιό, το μίνι μέχρι τις οπισθιάρες, το σμίξιμο του υπερχειλίζοντος στήθους και το βάψιμο λες και παίζανε τρίλιζα, είναι εκεί, για να φέρει τα πράγματα στην σωστή τους θέση. 

 Οι γυναικάρες δικοί μου και δικές μου, έτσι είναι. Βρώμα, θηλυκότητα, μα πάνω απ'ολα αξυρισιά. Έτοιμες να σας φάνε. Στην κυριολεξία...


 Αυτό ήταν για σήμερα. Ξέρω ότι θα σκεφτείτε πως για άλλη μιά φορά είμαι υπερβολικός. Εγώ όμως, μια απλή καταγραφή των γεγονότων και των πεπραγμένων στους ελληνικούς δρόμους και τις παραλίες (στο διάστημα του καλοκαιριού) κάνω. 
 Μη μου πείτε οτι δεν έχετε παρατηρήσει και σεις τα παραπάνω. Θα σκίσω τα... πτυχία μου! Τεσπα, που λένε και οι νέοι. Σας αφήνω με τον Μουστάκα να λέει όλη την αλήθεια...





Υ.Γ. Καλό μήνα σε όλους και όλες!

Αναγνώστες

Page translation