Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Και μόνο που με κοιτάς λιώνω...

  Είναι μερικές γυναίκες ρε παιδί μου, που με το που σε κοιτάζουν αλλάζει ο κόσμος σου. Εκεί που θες να το παίξεις άντρας πολλά βαρύς, σκληρός και καραμπουζουκλής, σε καρφώνει με τα μάτια η τάδε μαντμαζέλ (ή μάλλον καλύτερα καρφώνεσαι εσύ), και νιώθεις πως θέλεις να κραυγάσεις όπως ο Ταρζάν στην ζούγκλα.
 Να σκίσεις τα ρούχα, να φανεί το δασύτριχο, η μή, στήθος σου και να ορμήξεις και ότι θέλει ας γίνει. Και εντάξει οκ, εδώ που τα λέμε υπάρχουν πολλές από αυτές που σου μιλάνε με τα μάτια και το βλέμμα. Να ορίστε, ρίξτε μιά ματιά παρακάτω και θα με νιώσετε...

1) Shakira

 Καλά αυτή, εκτός από το να χορεύει διαολεμένα, εκτός του ότι είναι κοντό αλλά μπαμπάτσικο μωρό, με οπίσθια-έπος, μαλλούρες ατελείωτες, λατίνα και καυτή, με σαρκώδη χείλη και ωραία πόδια, έχει και ένα ζημιάρικο βλέμμα του στυλ "έλα πίασε με και κάνε με το μπιμπελό σου...". 
 Εεεε όσο εγκρατής και να είσαι, όσο και ώριμος άντρας να θεωρείσαι, όσα μπιμπελό και να έχεις, δεν θα΄θελες ένα ακόμα να το βλέπεις, να το θαυμάζεις και να το χουφτώνεις (τα άλλα δεν τα λέμε κάνουν τζιζζζζζ) σα να μη υπάρχει αύριο??? Θα' θελες, θα'θελες...

2) Δ. Ματσούκα

 Ντάξει, η αλήθεια είναι πως γυναίκες τέτοιου βεληνεκούς δεν έχουμε και πολλες στην πατρίδα μας. Θα μπορούσε εύκολα να ήταν μιά από τις μούσες της αρχαιότητας ή ακόμα και η Θεά Αφροδίτη. 

 Θα ήταν σίγουρα η πρώτη μας επιλογή σε μια λαχειοφόρο αγορά (ποιος τα χέζει τα λεφτά?) ή ταυτοχρόνως η γυναίκα που θα θέλαμε για... γυναίκα μας. Ιδιαίτερα δε με αυτό το φιλήδονο βλέμμα που σκοτώνει και αφήνει υπονοούμενα για βραδιές γεμάτες ιδρώτα, ιδρώτα και...ιδρώτα, τότε νομίζω πως για πάρτη της έτρωγα και κάθε μέρα κουνουπίδι (μπλιάχ). Να μου λέει "Αχ κύριε Μάκη μου..." και να φουσκώνει το... στήθος μου από ικανοποίηση.

3) Emma Watson

 Καλά το Εμάκι, είναι αυτό που λέμε γυναίκα για σπίτι. Ρίξτε μιά ματιά στα... μάτια της και θα καταλάβετε τι εννοώ. Τόσο κυριλάτα, τόσο εκφραστικά. Θα ήθελα να είμαι ο δικός της Harry Poter και με τα μαγικά μου μιά να την έγδυνα, άλλη μιά να την... ξαναέγδυνα. Και πάει λέγοντας (για ντύσιμο ούτε λόγος). 
  Δε ξέρω, αλλά αυτά το βλέμμα της νομίζω πως (μου) φωνάζει από μακριά: "Μάκη, ναι εσένα κοιτάω, εσένα που με ζαχαρώνεις αλύπητα κάθε φορά που παίζει Harry Poter. Μη νομίζεις, σε βλέπω που με ...βλέπεις. Έλα εδώ και κάνε με δικιά σου. Σκίσε μου την...φόδρα!". Χα, όχι παίζουμε γατάκι Harry. Γιατί πρέπει να ξέρεις φτωχέ μου μαθητευόμενε μάγε, ότι γυαλάκιας από γυαλάκια έχει διαφορά...

4) Michelle Pfeiffer

 Αχ, αχ, αχ, αχχχχχ. Μετά τα επιφωνήματα λαχτάρας, πάθους και ατελείωτου νταλκά, νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας εκμυστηρευτώ κάτι. Η Μισελάρα είναι το μωρό μου. Η τρέλα μου. Η φαντασίωση μου.

 Η μία και μοναδική γυναίκα σε αυτή την ζωή, που ακόμα και τον λετρεμένο μου Πατσίνο (που τόσο την έχει τυραννήσει στις ταινίες) να μου έλεγε να δείρω, θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση και πυγμή.
 Ε μα ρε παιδιά είναι δυνατόν να έκανα και αλλιώς με τέτοιες πράσινες, καταπράσινες ματάρες? Αυτό δεν είναι βλέμμα, αυτά δεν είναι μάτια, είναι αστέρια λαμπερά και γω έρμαιο στις ορέξεις τους. Αχ Κούλα, εεε Μισελ ήθελα να πω...

5) Beyonce

 Βλέπετε πως κοιτάει ε? Ε πείτε μου λοιπόν, φταίω εγώ τώρα αν πάρω το πρώτο αεροπλάνο και πάω στο Αμέρικα να ξεροσταλιάζω στα σκαλοπάτια της? Σοκολατένιο δέρμα, καπούλια, μπουτάρες, χείλη και στήθος άπο άλλον πλανήτη και... μάτια-παλάτια (τι νομίζετε ότι τα ξέχασα?). 

 Αυτή η γυνή έχει βαλθεί να τρελάνει κόσμο. Δε πα να'ναι η Βασίλλισα των Illuminati, η ανεπανάληπτη σταρ με τους δεκάδες μπράβους τριγύρω της και η σύζυγος του  άσχημου μαντράχαλου Jay-z? 
 Δε μασάω εγώ από τέτοια. Όχι. Άμα θέλω, θέλω πάει και τελείωσε. Θα την πάρω με παπά και... χωρίς κουμπάρο (χαζός είμαι να μου την κάνει άχρηστη???).  Με μάτια τσιτάχ και κορμί φιδίσιο, θα κάνω και γω καθυστερημένα Ανάσταση...


 Αυτά ήταν λοιπόν μερικά μυστήρια πλάσματα, που λέει και ο Λε-Πα. Ο τρόπος που κοιτάνε, το σπινθηροβόλο, άλλοτε θλιμμένο, άλλοτε χαρούμενο βλέμμα τους, το χρώμα των ματιών τους αλλά και η γενικότερη παρουσία τους, κάνει την διαφορά. 
Μη νομίζετε. Υπάρχουν εκατομμύρια άλλες, γνωστές και άγνωστες, που τα παραπάνω τους, είναι πιό ωραία από αυτά της δικής μου 5άδας. Αλλά γούστα είναι αυτά. Και βλέμματα που με κάνουν λιώμα. 
 Όπως το λέει και το γνωστό, ανεπανάληπτο άσμα του Νίκου Βέρτη: "Πού θα βγει, μη με ρωτάς σωστά και λάθη μη κοιτάς. Μείνε εδώ, ως το πρωί ζήσε τη κάθε μας στιγμή.Όταν μιλάει το κορμί ξέχνα τα "πρέπει" και τα "μη". Μάτια μου γλυκά, χείλη μαγικά στην καρδιά μου άναψες φωτιά..."


Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Στάθης Ψάλτης: Ο καμικάζι του... γέλιου

Ήταν η καθαρίστρια τζαμιών Λίτσα Κατρακυλίτσα του Μποστ, η παραμάνα στο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" του Σαίξπηρ.
 Ήταν ο βοηθός ανακριτή (σπουδαίος σε δραματικό ρόλο) στον "Συμβολαιογράφο" και ο Κινησίας στην "Λυσιστράτη" που ανάβασε ο Θύμιος Καρακατσάνης. 
Πάνω απ΄όλα όμως ήταν ο Στάθης, εκείνος ο βρωμόστομος, ατακαδόρος, και καψούρης νέος, που έμπλεκε συνέχεια σε περιπέτειες χωρις τελειωμό.

 Ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής, άρχισε να αδειάζει ακόμα περισσότερο η πηγή του γέλιου και της ξενοιασιάς, μιάς και ο Στάθης Ψάλτης, αυτός ο μοναδικός ηθοποιός, έφυγε από την ζωή στα 66 του χρόνια, νικημένος από αυτό το κωλόπαιδο... τον καρκίνο. 
 Για όσους από εμάς μεγάλωσαν και γέλασαν με τις ταινίες και τις θεατρικές παραστάσεις που πρωταγωνιστούσε, ο Ψάλτης ήταν, είναι και θα είναι, η ενσάρκωση ενός λαού που ήταν πιό χαρούμενος, ονειροπόλος και περισσότερο ειλικρινής...


Κούλα... πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!










Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ...









Στον "Συμβολαιογράφο"...










Ως Κινησίας στην "Λυσιστράτη"














Στο "Τμήμα Ηθών"













Φίλοι Ρωμαίοι...!!!











Είναι φάση το αγόρι...









Στεναχωρέθηκα, πάω να φάω ένα σουβλάκι με τζατζίκι..


 "Τροχονόμος Βαρβάρα", "Βασικά, καλησπέρα σας", "Πέστα βρωμόστομε", "Καμικάζι αγάπη μου", "Μάντεψε τι κάνω τα βράδια", "Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ", "Τρελός είμαι οτι θέλω κάνω", "Ράκος Νο14 και ο πρώτος μπουνάκιας", "Ψηλός, λιγνός και ψεύταρος", "Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν",  ήταν μερικές από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε και έγιναν σημείο αναφοράς στην δεκαετία του 80'.
 Και αν μερικοί τον κατηγορούσαν πως ήταν εμπορικός, ο Ψάλτης με την πρώτη ευκαιρία τους απαντούσε. Ειδικά στο θέατρο, έπαιζε ρόλους απαιτητικούς και πολλές φορές έξω από τον ανάλαφρο χαρακτήρα των ταινιών και του κινηματογράφου της τότε εποχής. Ποτέ του δεν μετάνιωσε, όπως ο ίδιος υποστήριζε, για ότι έκανε στην καριέρα του. Έπαιξε δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς και τιμήθηκε από το σύνολο των συναδέλφων του για το ήθος και το αστείρευτο ταλέντο του. 

 Σατιρικός, καυστικός, έξυπνος και αυτοσαρκαστικός, ο Στάθης Ψάλτης, θα μείνει στο μυαλό μας ως εκείνη η λεπτή φιγούρα που γέμισε γέλιο τα παιδικά και εφηβικά μας απογεύματα. Με ένα του μορφασμό, με μιά του λέξη έκανε το χαμόγελο να διαγράφεται στο πρόσωπο μας. Η παρακαταθήκη του, όπως και πολλών άλλων, είναι τεράστια και το κενό (λόγω και του ιδιαίτερο στυλ του) δυσαναπλήρωτο.
 Ο Αμερικάνος αρθογράφος Τζωρτζ Νέϊθαν είχε γράψει κάποτε: "Το σημάδι ενός καλού κωμικού, είναι αν γελάς μαζί του προτού ανοίξει το στόμα του." Ο Στάθης Ψάλτης ήταν, μετά βεβαιότητας, η επιτομή της παραπάνω ρήσης...





-Τι σας έμαθε η σκηνή?-  "Το τι θα πει να τη σέβεσαι. Και το πώς είναι να πέφτουν οι δροσοσταλίδες της καρδιάς μου επάνω στο πάλκο. Η σκηνή μαθαίνει όταν δέχεται αυτές τις δροσοσταλίδες. Ξέρει πόση αγάπη της έχω..."

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Απόκληροι και εκλεκτοί...

 Ο περίφημος Άγγλος δραματουργός Γούϊλιαμ Σαίξπηρ, είχε πει κάποτε: "Κάποιοι εξυψώνονται από την αμαρτία, ενώ κάποιοι ξεπέφτουν απ'την αρετή."

 Αυτή η αντιφατική, αλλά απλή και απόλυτα σωστή σκέψη του, βρίσκει την εφαρμογή της από την γέννηση του ανθρώπου μέχρι και σήμερα. Ειδικότερα δε τούτες τις μέρες, μέρες κατάνυξης και περισυλλογής, τα λόγια του, σκληρά σαν καρφιά, έρχονται και μας υπενθυμίζουν το αυτονόητο: Ο αναμάρτητος υμών, πρώτος τον λίθο βαλέτω...

 Από την μία διακηρύττουμε και διατυμπανίζουμε το σωστό και από την άλλη βουτάμε με τρομακτική αυταρέσκεια στην θάλασσα του λάθους. Σε όλη αυτή την διαδρομή πατάμε σε πτώματα άλλων, κατηγορούμε συμπεριφορές και τακτικές και βάζουμε τον εαυτό μας στην θέση του εκλεκτού.
Διαγράφουμε με μιάς τα λάθη και τις παραλείψεις μας, όντας σαγηνευμένοι από την γοητεία του ψεύδους. Ξεχνάμε ποιοί είμαστε, λησμονούμε αυτά που μάθαμε σαν κακοί μαθητές, αλλά ταυτόχρονα συμπεριφερόμαστε σαν αλάθητοι και αμόλυντοι παντογνώστες. 

 Δείχνουμε με το δάχτυλο όσους δεν πάνε με τα νερά μας, κραυγάζουμε για τα λάθη τους, κρίνουμε χωρίς να θέλουμε να κριθούμε και δεν βλέπουμε παρα μόνο μέχρι την μύτη μας.
Λυπάμαι που το λέω, μα πολύ περισσότερο που ισχύει, αλλά ζούμε στην εποχή της υποκρισίας. Η ευκολία με την οποία αλλάζουμε προσωπείο, η αβάσταχτη ελαφρότητα που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις, αδιαφορώντας για το κόστος και τις επιπτώσεις στις ζωές των άλλων, η κακία και η μισαλλοδοξία που διακρίνει κάθε μας κίνηση, αυτοθέλητα, και με απόλυτη γνώση των πράξεων μας, οδηγούν σε μονοπάτι δύσβατο, γεμάτο λάσπες και αγκάθια. Κάθε μέρα και κάθε ώρα βυθιζόμαστε περισσότερο στο βούρκο της φτήνιας και της κακίας και ας νομίζουμε πως πετάμε στα σύννεφα.

 Η ευτυχία και η πραγματική εξιλέωση δεν έρχεται μέσα από κόσμους πλασμένους με υποκρισία και εγωισμό. Ποιος είναι αλήθεια αυτός που μπορεί να μας δείξει με το δάχτυλο και να μας κρίνει? 

 Ποιος είναι εκείνος που δεν έχει κάνει μιά φορά λάθος στην ζωή του και θεωρεί εαυτόν ειλικρινή  και λογικό? Ποιος μπορεί να αντέξει το βάρος των λαθών του παρελθόντος του και να κατηγορεί όσους δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων? Ποιος τελικά έχει την εξουσία και απο ποιόν να ντυθεί με τον μανδύα του αλάθητου και το άσπιλου? Κανείς. Η απάντηση είναι κανείς.


 Αν υπήρχε έστω και ένας άνθρωπος  που θα είχε μόνο προτερήματα και καθόλου μειονεκτήματα πάνω στην Γη, δεν θα μπορούσε να ήταν στην Γη. Ίσως σε κάποιο παράλληλο σύμπαν με το δικό μας.

 Ίσως σε ένα παραμύθι φτιαγμένο με τέτοιον τρόπο ώστε να έχει ένα ωραίο τέλος. Αλλά σίγουρα όχι εδώ, μαζί μας. Η, ακόρεστη για ανθρώπινη σάρκα και ψυχή, καθημερινότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για λίγους και εκλεκτούς.

 Είναι άλλο πράγμα να προσπαθείς να καλυτερεύεις ως άνθρωπος μέσα από την καθημερινή μάχη της επιβίωσης και άλλο να βολεύεσαι και να πιστεύεις στην μοναδικότητα σου, χωρίς έστω να έχεις προσπαθήσει  μιά φορά να αλλάξεις προς το καλύτερο.
 Πάντοτε το είχα απορία πως αλλάζουν οι άνθρωποι συμπεριφορά τις μέρες των γιορτών. Με ποιόν τρόπο γίνονται καλοκάγαθοι, νοιάζονται για τον διπλανό τους, έχουν διάθεση να προσφέρουν. Τελικά δεν θα πρέπει πιά να μας εκπλήσσει τίποτα και κανένας. Η απόδειξη του να είσαι άνθρωπος που αγαπάει τον συνάνθρωπο του, δεν φαίνεται μέσα σε μια εβδομάδα κατάνυξης ούτε σε σαράντα μέρες νηστείας.Οι πραγματικά σπάνιοι και διαφορετικοί  άνθρωποι φαίνονται στα δύσκολα..

Ο διαχωρισμός σε καλούς και κακούς, σε υποκριτές και αληθείς, σε έξυπνους και βλάκες, σε σκληρούς και συναισθηματικούς, είναι τόσο ευθυνοφοβικός όσο και ρατσιστικός. Είναι τέτοια η δομή αυτού του κόσμου, που ο καθένας μας ξεχωριστά μπορεί με μία του λέξη, με μιά κίνηση να αλλάξει τον ρουν της ιστορίας. 

 Από τον πιό πλούσιο μέχρι τον πιό φτωχό, από τον πιό σπουδαγμένο μέχρι τον πιό αγράμματο, από τον πιό θεάρεστο μέχρι αυτόν που είναι βουτηγμένος στην αμαρτία. Κανείς δεν είναι αυτόκλητος διάκονος της Πίστης και της Αλήθειας. Όλοι μας ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία. Με τις ίδιες αποσκευές. Με τις ίδιες φοβίες. Γιατί το ταξίδι προς την εξιλέωση, είναι δικαίωμα όλων...


Υ.Γ. Καλή Ανάσταση και Καλο Πάσχα σε όλους και όλες.

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Όπου αφθονούν οι... γυπαετοί

 Την ταινία "Όπου τολμούν οι αετοί" την έχετε δει? Είναι μιά ταινία-έπος με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον και τον Κλιντ Ίστγουντ, όπου μιά ομάδα αλεξιπτωτιστών προσπαθεί να σώσει έναν αξιωματικό εν μέσω του 2ου παγκοσμίου πολέμου. 

 Σας λέει κάτι? Αν δε σας λέει, τότε θα σας δώσω μια σημερινή, αντίστοιχη εικόνα στην ελληνική κοινωνία. Οι δικοί μας ... αλεξιπτωτιστές  λοιπόν (με την μεταφορική έννοια βεβαίως βεβαίως), οι δικοί μας αετοί... ή μάλλον γυπαετοί που προσπαθούν να μας σώσουν, έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που θα τολμήσω να αναλύσω παρακάτω (αν και ένας ποταπός τύπος δίχως μούσι αλά ISIS, δίχως κοιλιακούς φέτες και με γυαλιά ντεκαβλέ τύπου).Are you ready? Φύγαμεεε...

Οι γυπαετοί είναι η νέα τάση της μοδός αυτό το διάστημα στην, πάντα ανοιχτή σε νέες τάσεις, ελληνική κοινωνία. Είναι οι τύποι που κάθε γυναίκα ονειρεύεται. Ειναί αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν ένα θηλυκό να νιώθει ασφάλεια μέσα στην άτριχη (ξυρισμένη θαρρώ) αγκαλιά τους.

 Αυτοί που λιώνουν στο γυμναστήριο και  ανεβάζουν κάθε λίγο και λιγάκι φωτογραφίες από τον αγώνα τους για ένα σώμα σμιλεμένο και λαξευμένο με τέτοιο τρόπο, που καμιά γυναίκα δε θα μπορεί να του αντισταθεί.

"Εδώ με τα φιλαράκια μου λιώνουμε στον διάδρομο". "Εδώ σηκώνω 150 κιλά αρασέ και άλλα 300 ζετέ" (ποιός Πύρρος Δήμας, τώρα, ποιά Amstel???), "εδώ βλέπετε τα μεγάλα μου μπράτσα που κοντεύουν να σκίσουν το φανελάκι", "εδώ σε ένα διάλλειμα της προπόνησης βοηθάω μια κοπέλα και της δείχνω πως να γυμναστεί σωστά χουφτώνοντας την".   

"Εδώ χτυπάω ενέσιμο αναβολικό με 500 γραμμάρια μορφίνη, άλλα 300 γρ. κλενβουτερόλη, 200 γρ. μεθανδροστενολόνη (αυτά... πόσο να χωρέσει μια ένεση?), είναι μερικές από τις ατάκες των γυμνασμένων αγοριών του φου μπου, του instagram, του twitter και όλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

 Αυτοί οι τύποι, οι τυπάρες κατά το life style, που είναι οι μέγιστοι δάσκαλοι του φλερτ. Τιτάνες του σεξ, θεοί του "μέλι μέλι και από τηγανίτα τίποτα" ά(χ)ριστοι μεταξύ... αχρήστων, είναι ανάμεσα μας για να κάνουν την διαφορά. 
Μούσι κοντό, μέτριο ή μακρύ (σαν τον Μουστάκα στον Πάτερ Γκομένιο) ή και καθόλου, λάτρεις της ξένης μουσικής (ντάμπα ντούπα να είναι και όλα καλά), μποέμ εμφάνιση, ομιλία εξωγήϊνου που έχει συναναστραφεί πρόσφατα με Καλομοίρα, Ζαμπούνη και Αλέφαντο μαζί, αλλά πάνω απ΄όλα συμπεριφορά τόσο αντρουά,που φοβάσαι να πλησιάσεις κοντά μήπως και μείνεις έγκυος (είτε είσαι γυναίκα, είτε είσαι άντρας).

 Άλλο δυνατό τους σημείο η...ατσαλακωσιά. Πως είναι οι αναλώσιμοι? Έ αυτοί είναι οι ατσαλάκωτοι. Είτε δουλεύουν 16 ώρες την μέρα (λέμε τώρα), είτε κοιμούνται με τα ρούχα, είτε τρεχουν 5 ώρες στο γυμναστήριο, είναι λές και έχουν μόνιμα μιά ...Stirella επάνω τους. 

 Ποιος Τζέημς Μποντ τώρα και πράσσειν άλογα. Αμ το άλλο? Χρήμααα να δει το μάτι σας. Η Ferrari του μπαμπά, το ντύσιμο των εκατοντάδων ευρώ, τα πανάκριβα ρολόγια, δίνουν όσο να΄ναι ένα πρεστιζ, ένα στάτους ρε παιδί μου. Τους βλέπει το γκομενάκι και τους ερωτεύεται παράφορα για τον... χαρακτήρα τους. 

 Και επειδή όσο σκέφτομαι τόσο περισσότερα προτερήματα θα βρίσκω για αυτούς τους εθνοσωτήρες που θα μας βγάλουν από την κρίση, για αυτά τα φωτεινά μυαλά, για αυτή τη νέα τάση που δεν λέει να... σκάσει (και να πλαντάξει), λέω να σταματήσω εδώ γιατί ήδη αρχίζω και ερεθίζομαι (χοντροκομμένο χούμορ).

 Βέβαια για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, αν δεν ήταν αυτά τα πανέξυπνα και καθόλου επηρρεασμένα από τις ξενόφερτες μόδες, θηλυκά μας, οι γυπαετοί θα ήταν ακόμη... τσίχλες!  
 Δε πειράζει ρε παιδιά που θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός θα... βρει άκρη και ο φτωχός (σας την έσκασα, περιμένατε να πω "πηδήξει") και τότε η μόδα θα αλλάξει και θα έρθουν τα πάνω κάτω. Οι γυπαετοί θα εκλείψουν, τα γκομενάκια θα κλαίνε με μαύρο δάκρυ και η βιομηχανία των ξυραφιών θα ανθίσει ξανά. 
 Ααααα και που'στε, εγώ να ξέρετε, θα μειδιάζω χαιρέκακα πίνοντας τζιν με τόνικ, χαζεύοντας  και χουφτώνοντας τα γκομενάκια που θα χορεύουν επάνω μου, μπροστά και πίσω μου το άσμα ασμάτων του Νόταρου "Ο αετός πεθαίνει στον αέρα". Έτσι για σπάσιμο...

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η παγίδα της απαισιοδοξίας...

 Σας έχει τύχει εκεί που κάθεστε, όταν βλέπετε τηλεόραση, όταν είστε εξω με παρέα, όταν εργάζεστε, στην καθημερινότητα σας, να κάνετε αρνητικές σκέψεις? 
 Έχετε νιώσει να στροβιλίζεστε σε μιά δίνη άσχημων σκέψεων που σας κρατάει δέσμιους σε μιά κατάσταση που καταντάει αρρωστημένη? Μήπως τελικά η ανθρώπινη φύση έχει ως κύριο συστατικό το άσχημο σενάριο? Υπερισχύει τελικά το κακό από το καλό?

 Όταν οι άνθρωποι βιώνουν δυσκολίες, όταν δοκιμάζουν τα πάντα και τελικά αποτυγχάνουν, όταν διακρίνουν πως τίποτα δεν τους πάει καλά, οι κακές σκέψεις, είναι εκεί, σύντροφος και εχθρός ταυτόχρονα. Κομμάτι της ψυχοσύνθεσης μας, ταξιδιώτες που φέρνουν άσχημα μαντάτα, ερχόμενοι από τα βάθη των αιώνων, η μεμψιμοιρία και η απαισιοδοξία, είναι ιδίωμα των ευαίσθητων και των ταλαιπωρημένων από την ζωή ανθρώπων. Η μήπως όχι?


 Έχει να κάνει με τον χαρακτήρα μας και το πόσο δυνατοί είμαστε ή είναι ένα κερασάκι στην τούρτα της δύσκολης καθημερινότητας? Νομίζω πως είναι απολύτως φυσιολογικό να έχουμε μεταπτώσεις στην ψυχολογία μας. Και είναι και θεμιτό να έχουμε.
 Η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση δεν έχει ρομποτικά χαρακτηριστικά. Δε υπάρχει κάποιο κουμπί που το πατάς και ξεκινάει κάποιος να κλαίει. Ούτε να γελάει. 

 Δεν υπάρχει κατάλληλη ώρα που κάποιος λέει ψέμματα η συμπεριφέρεται άσχημα στον απέναντι του. Ούτε υπάρχει κάποιο μαγικό ραβδάκι που το κουνάμε και αρχίζει  κάποιος να γίνεται ευαίσθητος, καλοκάγαθος, συνεπής, εργατικός, έξυπνος, πονηρός κλπ κλπ. Όλα είναι θέμα χαρακτήρα και όλα είναι σχετικά. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να ξεχωρίζουμε την λογική από το συναίσθημα, αλλά στο τέλος πάντα μπερδεύεται το ένα με το άλλο. Είναι φυσικό επόμενο και αυτό, κομμάτι της διαδικασίας που ορίζει την ανθρώπινη ύπαρξη.

 Αυτό που συνιστά πρόβλημα όμως, ειδικά όταν γίνεται βίωμα και τρόπος ζωής, είναι να βλέπουμε πάντοτε το ποτήρι μισοάδειο αντί για μισογεμάτο.
 Και αν με ρωτήσετε θα σας πω με στόμφο και φωναχτά, πως πολλές φορές (αν όχι τις περισσότερες), μεγαλύτερη σημασία έχει το πως βλέπουμε κι αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, παρά τα ίδια τα... πράγματα. 

 Οι καταστάσεις αλλάζουν αν εμείς το θελήσουμε. Γιατί ακόμα και στην αρνητική τους τροπή, είναι στο δικό μας χέρι να δημιουργήσουμε κάτι θετικό. Έστω και με απειροελάχιστες χαραμάδες αισιοδοξίας και θετικής σκέψης. 

 Το θέμα είναι η άλλη οπτική. Αυτή που θα δυναμώσει τα πιό ουσιαστικά μας χαρακτηριστικά. Δίνοντας μας έτσι την δυνατότητα να είμαστε προετοιμασμένοι και πονηρεμένοι την επόμενη φορά. Γιατί είναι γνωστό πως η γνώση και η συνεχής εξάσκηση στην εξεύρεση λύσεων και η, χωρίς φόβο και πάθος, αντιμετώπιση των προβλημάτων που εμφανίζονται στον δρόμο μας, είναι ανασταλτικός παράγοντας στην εμφάνιση και την διαιώνιση τους.
 Λίγο λίγο, αλλά με βήματα σταθερά και αποφασιστικά, μπορεί να αλλάξει ακόμα και μιά φαινομενικά αδιέξοδη κατάσταση."One inch at a time", που έλεγε και ο Αλ Πατσίνο στον πύρινο λόγο του στην ταινία Any given Sunday... 

  Η άβυσσος από τον επιφάνεια της θάλασσας απέχει πολλές φορές μιά ανάσα, άσχετα αν εμείς μπορεί να πνιγόμαστε σε μιά κουταλιά νερό. O Γάλλος φιλόσοφος Εμίλ Σαρτιέ, είχε, πολύ πετυχημένα, περιγράψει αυτό το αιώνιο παιχνίδι του ανθρώπινού μυαλού με την εξής φράση:" Η απαισιοδοξία είναι θέμα διάθεσης. Η αισιοδοξία απ'την άλλη είναι θέμα θέλησης...". Εεεε, εδώ που τα λέμε σα να μην είχε άδικο...


Υ.Γ. Καλό μήνα!

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Η ζωή είναι...


 Η ζωή, που λέτε, μπορεί να είναι παραμύθι,
η ένα ξέφωτο μαγεμένου δάσους
Μια βάρκα που πλέει μεσοπέλαγα

ή ένα κλειδί που ανοίγει μιά πόρτα

Ένα παιδί που γελάει με την ψυχή του
ή μια γυναίκα που μόλις έκλαψε
Ένα λουλούδι την πρώτη μέρα της Άνοιξης
ή το βαθύ σκοτάδι μιας νύχτας του χειμώνα

Η ζωή, φίλοι μου, είναι πολύβουος δρόμος,
ανάσα νεογέννητου και θρίαμβος αγάπης
 Η ζωή, τώρα που το σκέφτομαι, μοιάζει και με θάνατο,
 αλλά στο τέλος της μέρας σημάδια ζωής αναδίδει...
 
 
 
 Για άλλη μιά φορά τα λόγια είναι περιττά. Τι ποιηματάρα έγραψα ο... νέος Λειβαδίτης (και βααάλε), ο ακόμα πιό νέος Καζαντζάκης (και βαααάλε) ρε παιδιά? Τι πόρτες, τι βάρκες, τι ξέφωτα, τι παραμύθια. Αυτό δεν είναι ποιήμα. Αυτό είναι κάτι πολύ χειρότερο!!!
 
 Και αφού έκανα λιγάκι τον έξυπνο ας προσγειωθώ και ας σοβαρευτώ. Όσο γίνεται... Λοιπόν. Το 15ο Συμπόσιο Ποίησης από την Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr/), θριάμβευσε γιά μιά ακόμη φορά. Υπέροχα, λυρικά, συναισθηματικά, χιουμοριστικά ποιήματα που δείχνουν, κατά ένα μέρος, και το επίπεδο των ανθρώπων που συμμετέχουν σε όλη αυτή την διαδικασία.
 
 Συγχαρητήρια στη νικήτρια Μαρία Κανελλάκη-http://toapagio.blogspot.gr/- (που κάποια στιγμή θα πρέπει να βάλει φρένο στα βραβεία για να αρχίσουμε να τα παίρνουμε εμείς), συγχαρητήρια στην Αριστέα για την άψογη διοργάνωση, αλλά και σε όσους και όσες συμμετείχαν γράφοντας, διαβάζοντας, βαθμολογώντας. Ευχαριστώ απο καρδιάς όσους τους άρεσε η γραφή μου. Τελικά, ζωή είναι... οι άνθρωποι.
 

Υ.Γ. Αναμένω νέο Συμπόσιο για να ξανα...σαρώσω!

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Τα παράθυρα...



Σ' αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα. 

- Οταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία. -

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τά βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.

Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιός ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει.


- Κωνσταντίνος Καβάφης -



Υπάρχουν στιγμές που τρέμεις το άπειρο της μοναξιάς.Υπάρχουν μέρες που φοβάσαι το βουητό των ανθρώπων.Υπάρχουν νύχτες που οι φωνές δε λένε να σταματήσουν. Αυτά τα παράθυρα φεγγγοβολάνε ζωή αλλά και θλίψη...

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Μπίλι Μπο: Από την λάμψη στο σκοτάδι...

Η τύχη, λέει ένα λατινικό ρητό, είναι ένα γυαλί: Εκεί που λάμπει, θρυμματίζεται. 

 Στην περίπτωση του ταλαντούχου και όμορφου νεαρού Πειραιώτη Βασίλη Κουρκουμέλη όμως (Μπίλι Μπο), δεν ήταν τόσο αυτή που τον καταβαράθρωσε. 
 Ούτε καν η άγνωστη τότε ασθένεια του AIDS που την πολέμησε με γενναιότητα και θάρρος. Όσο η υποκρισία, η αχρειότητα, ο φθόνος και η χυδαιότητα της λεγόμενης show biz.

 Γεννημένος το 1954 στα φτωχικά Καμίνια, έμελλε στην σύντομη αλλά πολυτάραχη, λαμπερή και τραγική ζωή του, να γίνει σημείο αναφοράς στη συντηρητική Αθήνα της δεκαετίας του 80', να φτάσει μέχρι τη Νέα Υόρκη, πετυχαίνοντας να γίνει ο πρώτος  Έλληνας σχδιαστής μόδας που καταφέρνει κάτι τέτοιο. 

Να κυριαρχήσει στον χώρο της show biz, να γοητεύσει με την ομορφιά και το ταλέντο του, ιδιαίτερους και απαιτητικούς καλλιτέχνες όπως ο Andy Warhol και να... φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο, στιγματισμένος και πικραμένος, βιώνοντας την πλήρη αντίθεση. 
Από τα φώτα της δημοσιότητας στην σκιά, από την απαστράπτουσα λάμψη στο απόλυτο σκοτάδι...

 Η Ελλάδα της δεκαετίας του 80', ήταν η Ελλάδα που διψούσε για ζωή. Η γενιά του Πολυτεχνείου ήταν στην πιό παραγωγική της ηλικία, ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ λανσάριζε νέα ήθη και έθιμα, το χρήμα έρεε άφθονο. Ο νεαρός Άδωνις (όπως τον αποκαλούσε μερίδα του Τύπου) Μπίλι Μπο, ήταν ένα από τα πρόσωπα της εποχής.

 Ένας νέος με φιλοδοξίες, ένας άνθρωπος που του άρεσε η κοσμική ζωή, αλλά ταυτόχρονα ένας εξαίρετος επαγγελματίας, που κατάφερε να βάλει την μόδα (μαζί με κάποιους λίγους ακόμα) στα σπίτια της ελληνικής κοινωνίας.

  Οι φωτογραφίες του από τα μεγάλα κλαμπ της εποχής, παρέα με την Αλίκη Βοουγιουκλακη, την Ζωή Λάσκαρη, την Βάνα Μπάρμπα, τον Βλάση Μπονάτσο, τον Ντέμη Ρούσσο και αρκετούς ακόμη γνωστούς αστέρες, κοσμούσαν τα περιοδικά και τις εφημερίδες.
 Σχεδίαζε τις στολές της Ολυμπιακής Αεροπορίας, συνεργάζονταν με τα πιό γνωστά μοντέλα της εποχής, ήταν επικοινωνιακός, είχε αίσθηση του χιούμορ και απέπνεε μια αίσθηση φρεσκάδας και ζωντάνιας που τον έκαναν ξεχωριστό. 

 Όλα πήγαιναν κατ'έυχήν. Όχι όλα. Λίγο καιρό πριν τα εγκαίνια του γραφείο του στην "πρωτεύουσα του κόσμου" Νέα Υόρκη, τα πάντα άλλαξαν. Ξαφνικά ήρθε μιά αρρώστια. Μια σχετικά άγνωστη αρρώστια, που όμως είχε ήδη δειλά δειλά κάνει την εμφάνιση της.
Το όνομα αυτής, AIDS. Σύνδρομο επίκτητης ανοσοποιητικής ανεπάρκειας. 

 Σε παγκόσμιο επίπεδο πριν λίγο καιρό ο κόσμος είχε συγκλονιστεί από τον θάνατο του πασίγνωστου ηθοποιού Rock Hudson, που πρωταγωνιστούσε στο κορυφαίο σήριαλ της εποχής, τη "Δυναστεία". 

 Ο Μπίλι Μπο νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Παστέρ της Γαλλίας, λόγω της φήμης που είχε για την αντιμετώπιση της ασθένειας (τα θύματα της αυξάνονταν ραγδαία σε ολόκληρο τον κόσμο). Το AIDS ήταν εδώ και σκόπευε να αλλάξει τον τρόπο που έβλεπαν το σεξ οι άνθρωποι μέχρι τότε.

 Η άγνοια και η προκατάληψη, οδήγησαν, αρχικά, επιστήμονες και δημοσιογράφους, να ρίξουν το φταίξιμο στους... ομοφυλόφιλους και στους χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Η στάμπα που ακολουθούσε ειδικά τους ανθρώπους που προτιμούσαν ερωτικά άτομα του ίδιου φύλου, άργησε να φύγει. Μέχρι να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία το μέγεθος και τα χαρακτηριστικά της τρομερής ασθένειας συνέβησαν διάφορα ευτράπελα και ακρότητες. 

Ο Μπίλι Μπο πέρα από το φόβο της άγνωστης ασθένειας, είχε να αντιμετωπίσει τον αδηφάγο Τύπο, καθώς και την άγνοια φίλων και γνωστών, που σταμάτησαν πλέον να ψωνίζουν ρούχα από τα καταστήματα του και τα καταστήματα των κοντινών του ανθρώπων, με τον φόβο μην κολλήσουν AIDS!!!  

Ο καιρός περνούσε και η εξαφάνιση του νεαρού μόδιστρου από την κοσμική Αθήνα, γεννούσε διάφορα κουτσομπολιά και ψευδείς ειδήσεις. Μάλιστα, ένα πρωινό κάποιους μήνες πριν ο Μπίλι Μπο φύγει από την ζωή, ο ελληνικός έντυπος Τύπος τον... πέθανε πριν την ώρα του. Η φήμη κυκλοφόρησε έντονα τόσο, που δημοσιογράφοι κάλεσαν τους γονείς του για να τους ρωτήσουν πως νιώθουν για τον θάνατο του γιού τους!

 Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και ο Μπίλι Μπο αναγκάστηκε να βγάλει μέχρι και ανακοίνωση για να διαψεύσει τα όσα λέγονται. Λίγους μήνες πριν τον Ιούνιο του 1987, παίρνει την απόφαση να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα. Ντυμένος γριά (!!!) πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι, μεταφέρεται σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι στο Καβούρι. 

 Εκεί ζητάει από την δημοσιογράφο Λένα Ζαννιδάκη (στην οποία΄ έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση για το ήθος και την σοβαρότητα της), να δώσει συνέντευξη. Η ίδια, στην εκπομπή "Μηχανή του Χρόνου", αναφέρει πως ο Μπίλι ήταν ένα κακέκτυπο του εαυτού του. "Από το άλλοτε ωραιότερο αγόρι της Αθήνας,  είχε μείνει μόνο μια σκιά", έγραφε η κ. Ζαννιδάκη.

 Τα όμορφα και λαμπερά μαλλιά του έμοιαζαν μαλλιά ηλικιωμένης γυναίκας, ήταν αποστεωμένος και το δέρμα του είχε χάσει την φρεσκάδα της νιότης του. "Ζω, γράψτε οτι ζω", ήταν ο τίτλος εκείνης της μοναδικής συνέντευξης που είχε ως απόρροια την βράβευση της κ. Ζαννιδάκη από την Πολιτεία. 

Σε αυτήν καταγράφεται η ανάγκη του Μπίλι Μπο να δηλώσει ζωντανός, κατηγορώντας τους ανθρώπους που ξαφνικά από την κορυφή τον έριξαν στα Τάρταρα, ασεβείς και ζηλόφθονες ακόμη και τις στιγμές που ο θάνατος του χτυπούσε την πόρτα."Να προσπαθείς να αντλήσεις κουράγιο από το βλέμμα ενός γιατρού, να εκλιπαρείς από μέσα σου και φωναχτά τον κάποιο Θεό να σε λυτρώσει από τον εφιάλτη που ζεις και εκεί ανάμεσα στον ανελέητο πόνο, στην πικρή αλήθεια και σε κάποιες αμυδρές ελπίδες, να μαθαίνεις πως είσαι ήδη νεκρός..." έλεγε και κάθε τόσο ακούγονταν και ένας λυγμός...

 Στις 13 Ιουνόυ 1987, αυτό το διαφορετικό, ευαίσθητο πλάσμα όπως έλεγαν οι λίγοι και καλοί φίλοι του, το Πειραιωτάκι που έφτασε ψηλά με την αξία του, όπως του άρεσε να λέει για τον εαυτό του, ο Βασίλης Κουρκουμέλης (κατα κόσμον Μπίλι Μπο), άφησε την τελευταία του πνοή νικημένος από τo AIDS. 

 Ή μήπως από τους ανθρώπους? Δε ξέρω. Η ιστορία, άτεγκτος καταγραφέας της ζωής των ανθρώπων, δείχνει πολλές φορές με τον τρόπο της το σωστό και το λάθος.

 Ο διψασμένος για.. αίμα κόσμος της show biz, έχει την τάση από την μιά να θεοποιεί αθρώπους και από την άλλη να τους δαιμονοποιεί, όταν θέλει κάτι από αυτούς. Και τους παίρνει, τους παίρνει, τους παίρνει, χωρις σταματημό...
 Ο ταλαντούχος σχεδιαστής μόδας Μπίλι Μπο ήταν μια τέτοια περίπτωση. Πάλεψε με μιά ανίατη ασθένεια, αλλά δε μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις ορδές των "ηθικών και αγγελικά πλασμένων" συνανθρώπων του...


Υ.Γ. Will you still love me, when I'm no longer young and beautiful?, Will you still love me, when I got nothing but my aching soul...?


Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Λάμπρος Κωνσταντάρας: Ο Μποτιτσέλι της κωμωδίας...

 Έχετε δει τον πίνακα του Ιταλού ζωγράφου Σάντρο Μποτιτσέλι,"Η γέννηση της Αφροδίτης"? Ένα σπάνιο έργο ασύλληπτης ομορφίας, φινέτσας και χάρης. Παρατηρώντας αυτό το... θαύμα του αναγεννησιακού καλλιτέχνη, μένεις έκθαμβος με την εξύμνηση του ωραίου, την σημασία που έδωσε στην λεπτομέρεια και ασυναίσθητα, ένα χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπο σου.
 Αν υπήρχε κάποιος στην ελληνική κωμωδία που είχε μαζεμένα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αν θέλαμε να συνδυάσουμε την εμφάνιση, την εκλεπτυσμένη αίσθηση του χιούμορ και το στυλ, τότε δεν υπήρχε καταλληλότερος εκπρόσωπος, από τον αιώνιο εραστή του ωραίου, τον κοσμογυρισμένο μπον βιβέρ, τον σπουδαίο, Λάμπρο Κωνσταντάρα...

 Γεννημένος σαν σήμερα, στις 13 Μαρτίου του 1913 στην Αθήνα (βέρος Κολωνακιώτης με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη), έμελλε να αφήσει ιστορία στον χώρο του κινηματογράφου και του θεάτρου, ως ένας εκ των μεγαλυτέρων κωμικών της εποχής του, και όχι μόνο. 
 Όταν ο Κωνσταντάρας έπαιζε ένα ρόλο, η παρουσία του γέμιζε το σκηνικό, με κύρια συστατικά την αρχοντιά, την φινέτσα, τις ξεκαρδιστικές ατάκες και την χαρακτηριστική φωνή του. 

 Τα νεανικά του χρόνια ήταν αφιερωμένα στον αθλητισμό, μιάς και ήταν τερματοφύλακας στην δεύτερη ομάδα, της (αγαπημένης του) ΑΕΚ, την περίοδο 1929-30΄. Την ίδια χρονιά κατατάσσεται, χωρίς την θέληση του, στην Σχολή Υπαξιωματικών του Ναυτικού στην Κέρκυρα, άπο όπου ουσιαστικά... δραπευτέυει κολυμπώντας. Γλιτώνει το Στρατοδικείο και ήδη σχεδιάζει στο μυαλό του το επόμενο βήμα.

 Επόμενος σταθμός Γαλλία, Παρίσι. Ο Κωνσταντάρας πηγαίνει εκεί με σκοπό να σπουδάσει την τέχνη της χρυσοχοϊας, ώστε να αναλάβει αργότερα την οικογενειακή επιχείρηση στην Αθήνα. Δεν βρίσκει ενδιαφέρον σε αυτό και άμεσα αρχίζει να ψάχνεται για κάτι άλλο.

 Επειτα από πολλές δουλειές, καταλήγει να παίζει κομπάρσος σε μιά θεατρική παράσταση, όπου τον ανακαλύπτει ο Γάλλος σκηνοθέτης Λουί Ζουβέ και τον πείθει να σπουδάσει υποκριτική. Όπερ και εγένετο. Τελειώνει την θεατρική σχολή "Ατενέ" και έπειτα από 4χρονη παραμονή στην "Πόλη του Φωτος", επιστρέφει στην βάση του.

 Η πρώτη παράσταση που συμμετέχει είναι "Τα παράσημα της γριούλας", με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη. Οι βάσεις έχουνε μπει και η... εκτόξευση είναι θέμα χρόνου. Το 1939 ακολουθούν "Ο μισάνθρωπος" του Μολιέρου και "Το Στραβόξυλο" του Δημήτρη Ψαθά. Τα επόμενα χρόνια συμμετέχει στον θίασο της Μιράντας Μυράτ και του Γιώργου Παππά και αρχίζει να γίνεται γνωστός στο ευρύτερο κοινό. Δίνει παραστάσεις στην Κύπρο, την Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντινούπολη.

 Δειλά-δειλά, αρχίζουν να αχνοφαίνονται και τα πρώτα σημάδια της επιρροής που θα ασκούσε τα επόμενα χρόνια και στο ωραίο φύλο. 
 Τα καταγάλανα μάτια, το αρχοντικό του παράστημα και οι τρόποι του, τον κάνουν ακαταμάχητο στις γυναίκες. Στις φωτογραφίες της εποχής ο Κωνσταντάρας ποζάρει κάθε φορά και με διαφορετική γυναίκα δίπλα του. Είναι ήδη ένας σταρ, μεγαλύτερος της εποχής του...

 Τα χρόνια που ακολούθουν είναι γεμάτα επιτυχίες. Εκτός από την τεράστια γκάμα έργων που συμμετέχει θεατρικά, εμφανίζεται και στον κινηματογράφο, εκεί που οι ρόλοι του ως, ώριμου κυρίως γυναικά και πατέρα ατίθασων κοριτσιών, αφήνουν εποχή.
 "Ούτε γάτα, ούτε ζημιά", "Ο ζηλιαρόγατος", "Ένας Δον Ζουαν για κλάματα", "Η Λίζα και η άλλη", "Η Αλίκη στο ναυτικό", ¨Ο Καζανόβας", "Η χαρτοπαίχτρα", "Τζένη-Τζένη", "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια", "Η γυναίκα μου τρελάθηκε", Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα", "Ο γεροντοκόρος", "Βίβα Ρένα", "Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι", "Ο σπαγγοραμμένος", "Ο τρελός τα΄χει 400", "Κρίμα το μπόι σου", "Ο φαφλατάς", "Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα", "Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ", είναι κάποιες από τις, περισσότερες από 70 (!!!), ταινίες που συμμετέχει, στις περισσότερες ως πρωταγωνιστής. 

 Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου. Βλαχοπούλου, Βουγιουκλάκη, Καρέζη, Παπαγιαννόπουλος, Διαλυνά, Εξαρχάκος, Κοντού, Μπάρκουλης, Αλεξανδράκης, Ρίζος, Λάσκαρη, Σακελλάριος, Κατσουρίδης, Ψαθάς, Λάσκος, Καραγιάννης, Πρετεντέρης και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. 

 Το 1963 δημιουργεί τον δικό του θίασο και πρωταγωνιστεί σε θεατρικά έργα μεγάλων συγγραφέων (Ίψεν, Ευγ. Ο΄Νηλ, Σώμερσετ Μομ, Αγκάθα Κρίστι, Ντεβάλ). Ο Κωνσταντάρας συνδυάζει το στυλ και το κωμικό στοιχείο με απόλυτα αρμονικό τρόπο. Πολλές φορές το παίξιμο του έχει τραγικά και αυτοσαρκαστικά στοιχεία και αυτό τον κάνει ακόμα πιό αγαπητό, στο τότε απαιτητικό, λόγω των τεράστιων ηθοποιών της εποχής, ελληνικό κοινό.
 Στην προσωπική του ζωή ο πρώτος γάμος έρχεται το 1945 με την Γιούλη Γεωργοπούλου, με την οποία αποκτά τον, γνωστό αργότερα δημοσιογράφο και βουλευτή, Δημήτρη Κωνσταντάρα (ο οποίος θα του χαρίσει και δύο εγγόνια, την Παυλίνα και τον Λάμπρο). Ο δεύτερος και τελευταίος γάμος του, έρχεται το 1971 με την Φιλιώ Κεκάτου. 

 Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα περνάει στην αγαπημένη του Βάρκιζα. Από το 1978 που υπέστη το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο (το δεύτερο ήταν το 1983), αρχίζει η πνευματική και σωματική πτώση.
 Αρχίζει να κλείνεται στον εαυτό του και απομονώνεται, γιατί κατά τα λεγόμενα του, ήθελε ο κόσμος να τον θυμάται ακμαίο και όρθιο και όχι καταβεβλημένο, άρρωστο και ανήμπορο. Στις 28 Ιουνίου του 1985, ο μέγιστος Λάμπρος Κωνσταντάρας αφήνει στο Ασκληπιείο της Βούλας την τελευταία του πνοή. 

 Ένας τεράστιος κωμικός, ένας Κύριος (ναι, με κάπα κεφαλαίο), ένας ευγενής που χάριζε απλόχερα το γέλιο, ένας λάτρης της γυναικείας ομορφιάς, ο Κωνσταντάρας ήταν ένας διαφορετικός, αλλά γοητευτικά απλοϊκός ηθοποιός στο παίξιμο του, τόσο, που όταν τον βλέπω στις ταινίες του, μια φράση του Τσάρλυ Τσαπλιν έρχεται στο μυαλό μου: "Το μόνο που χρειάζομαι για να κάνω μια κωμωδία είναι ένα πάρκο, ένας αστυνόμος και ένα ωραίο κορίτσι."  Έτσι απλά. Τα ξαναλέμε.

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Αυτή η Άνοιξη τα φταίει όλα...

Ακόμα δε νιώσαμε στο παγωμένο κορμάκι μας λίγη ανθρώπινή ζέστη, μιάς και ο φετινός χειμώνας μας... έσκισε, ακόμα δεν μπήκε καλά-καλά η Άνοιξη, ακόμα δε ξεκινήσαμε τη νηστεία μας βρε αδερφέ, τσουπ, να σου και οι τσαπερδωνοκωλοσφυρίχτρες, που δε μας αφήνουν να αγιάσουμε!

Μη νιώσουν λίγο να ζεσταίνεται το κοκκαλάκι τους, αμέσως να πετάξουν τα περιττά ρούχα (το περιττό διαφέρει από γυνή σε γυνή), λες και δεν θα ξαναέρθει Άνοιξή, λες και θέλουν σώνει και ντε να φέρουν το καλοκαίρι από τώρα. 

Μα καλά βρε κορίτσα δεν έχετε ακούσει που λένε, Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης??? Αν και είμαι σίγουρος ότι από το παραπάνω ρητό, μόνο το... παλουκοκάφτης σας θυμίζει κάτι. Το πρώτο συνθετικό του δηλαδή... Εδώ θα μου πείτε έχει μπει η Σαρακοστή  και σεις πέρα βρέχει. Δε σέβεστε τα αθώα αγοράκια που θέλουν να είναι πιστά στις γυναίκες-κοπέλες τους? Δε λυπάστε αυτούς που παλεύουν, ιδρώνουν να γίνουν θεοσεβούμενοι Χριστιανοί? Γιατί γίνεστε διαβολάκια ε?

Και όχι τίποτε άλλο, αλλά είναι σα να πολεμάτε εσείς με πυρηνκά και μεις (οι σωστοί άντρες ντε), με σφεντόνες. Γιατί το 12ποντό τακούνι, το στενό και κοντό μίνι, το μπλουζάκι με το αβυσσαλέο άνοιγμά, το σορτσάκι (!!!), στις αρχές της γλυκυτάτης έαρ, έχει χαρακτηριστικά πυρηνικού ολέθρου. 

Γιατί περί τέτοιου πρόκειται, αφού μετά από το... πέρασμα των παραπάνω πυρηνικών, γεμίζει οι δρόμοι, οι καφετέριες, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι χώροι εργασίας, με... πτώματα φερέλπιδων και άγριων αρσενικών, που εντέλει υπoκύπτουν στην ανωτερότητα του ωραίου φύλου.

Τίποτα, εγώ σας παραδέχομαι τρελιάρες μου. Είστε παντός καιρού.Με χιόνια, με κρύα, με βροχές και με ζέστες, εσείς δηλώνετε παρών. Μάρτης μήνας και τα εγκεφαλικά έχουν αυξητική τάση. Που να σφίξουν και οι ζέστες. 
Δε ξέρω, αλλά γιατί δε βγαίνει επιτέλους ένας σχεδιαστής μόδας, να λανσάρει καλοκαιρινή κολεξιόν από το φθινόπωρο? Γιατί δεν πιάνουν το σφυγμό του γυναικείου πληθυσμού (όχι όλου οκ, υπάρχουν και αυτές που... μονάζουν) και δεν ανακαλύπτουν αόρατα μαγιό, διαφανή σορτσάκια και ανύπαρκτα φορέματα? Αφού έτσι και αλλιώς όσο πάει και...κονταίνει το πράγμα. Εδώ είμαστε και να το θυμάστε. Δεν αργεί ο καιρός που θα θεωρείται ερωτικό το ντύσιμο μιας γυναίκας, από το γδύσιμο της...

Τέλοσπαντων, ας μην συγχυστώ άλλο (και καλά δυσανασχετώ ο τραγικούλης). Εγώ το καλό σας θέλω ρε μυστήρια πλάσματα, που λέει και ο ΛεΠά. Περισσότερο γιατί τα έχετε μπερδέψει στο μυαλό σας. Κρατήστε μια συμβουλή και θα με θυμηθείτε. 

Εμείς οι άντρες (δε θέλω γέλωτες...), θέλουμε λίγο και την τυραννία μας, το κυνηγητό μας, το κλέφτες και αστυνόμοι. Μην βλέπετε που γκρινιάζουμε. Επίτηδες. Για ξεκάρφωμα. Γουστάρουμε το μάτι, αλλά μέχρι ένα σημείο. Μη μας βγει κιόλας και τρέχουμε στον οφθαλμίατρο...
Ξέρω ότι θέλετε να μπει η... Άνοιξη μέσα σας, αλλά μην βιάζεστε. Ο καιρός γαρ εγγύς, που λέει και ο Λιακόπουλος. Έχετε καιρό να κάνετε χαμό. Το καλοκαίρι αργεί ακόμα...

Υ.Γ. Αν την βγάλω... καθαρή μέχρι το Πάσχα, θα ανάψω μιά λαμπάδα μέχρι το μπόι μου (δε θέλω χα...)

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Βόλτα στο πάρκο Τρίτση


1 Μάρτη λέει το ημερολόγιο και τα μυαλά στα... κάγκελα! Μήνας με 5 εβδομάδες, τον λές και... εφιάλτη! Αρχή της Άνοιξης και διάφορα άλλα όμορφα λοιπόν. Για όσους είναι παιδιά Άγια και σεβαστικά (πάντα μ΄άρεσε αυτή η λέξη), ξεκίνησε και η νηστεία της Σαρακοστής. Αυτό σημαίνει Μάκη (ναι σε μένα μιλάω), κομμένα τα γκομενάκια και τα οφθαλμόλουτρα. Καιρός για αποτοξίνωση! 
Και μιάς και ο καιρός τις τελευταίες μέρες μας έκανε την χάρη και ζέστανε, αποφάσισα να πάω μια πρωινή βολτίτσα σε ένα από τα πιό όμορφα πάρκα της Ευρώπης, μη σας πω και του κόσμου (μ΄αρέσει που γράφω λες και έχω πάρει αμπάριζα όλα τα πάρκα της Υφηλίου). 

Πάρκο περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Αντώνης Τρίτσης (προς τιμήν του αειμνήστου, πρώην Δημάρχου Αθηναίων). Βρίσκεται στα σύνορα τριών περιοχών, πολύ κοντά στην περιοχή που μένω. Άγιοι Ανάργυροι-Ίλιον-Καματερό. Οι τρεις αυτοί δήμοι που συνορεύουν, έχουν αναλάβει και το κομμάτι της συντήρησης του πάρκου και η αλήθεια είναι πως δεν τα πάνε και πολύ καλά... 

Πέρυσι το καλοκαίρι δεν είχε φωτισμό τις βραδινές ώρες, τα σκουπίδια και οι αρουραίοι είναι σύνηθες φαινόμενο και κάποια κτίρια παρουσιάζουν σημάδια εγκτάλειψης. Το ενθαρρυντικό είναι πως το τελευταίο διάστημα ξεκίνησαν νέα έργα ανάπλασης, τα οποία αν συνεχιστούν στον ρυθμό που πρέπει θα δώσουν άλλη εικόνα σε αυτό τον μοναδικό πνεύμονα πρασίνου της Αττικής.

Το πάρκο χρονολογείται από το 1838, ενώ τα περίπου 1000 στρέμματα πρασίνου, ανήκαν αργότερα στον ευρύτερο χώρο 2500 στρεμμάτων, που είχε αγοράσει η βασιλική οικογένεια στην περίοδο της ακμής της (1848). Η Βασίλισσα Αμαλία επόπτευε τις εργασίες ανάπλασης μετά την αγορά και γέμισε διαφόρων ειδών ζώα αλλά και δέντρα την περιοχή, με βασικό σκοπό την ίδρυση κέντρου Γεωργίας και Κτηνοτροφίας. Μέσα στο πάρκο υπάρχει και ο Πύργος Βασιλίσσης, που ουσιαστικά είναι ένα κτίριο γοτθικού ρυθμού, απομίμηση του πύργου του Βασιλιά Όθωνα. 

Παίρνει την ονομασία Επτάλοφος (λόγω του αριθμού των λοφίσκων που βρίσκονται στι άκρες του) και ουσιαστικά ξεκινάει μια περίοδος αγοροπωλησιών, που περισσότερο κακό, παρά καλό έκανε στο πέρασμα των χρόνων. Αρκετά με την ιστορική αναδρομή όμως. Ώρα για εικόνες...

Μιά από τις εισόδους του πάρκου













Μικρά, συνεχόμενα κανάλια















Παλιά σιδηροδρομική γραμμή που καλύπτει μεγάλη έκταση
















Άποψη της τεράστιας τεχνητής λίμνης
















Μαγευτικό μονοπάτι κοντά σε λοφίσκο















Ιδιαίτερο γκράφιτι, με ιδιαίτερο νόημα...















Ένα από τα πολλά πηγάδια του πάρκου


Θέα από ψηλά...















Το μικρό θέατρο που φιλοξενεί πολλές εκδηλώσεις κάθε χρόνο

Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία
















Το ελληνικό κέντρο ερπετών, που φιλοξενεί πολλά και σπάνια είδη
















Αυτό ήταν, η περιήγηση σε αυτό το υπέροχο σημείο της Αττικής τελείωσε. Ελπίζω να σας άρεσε η βόλτα. Εγώ πάντως την ευχαριστήθηκα. Όσοι και όσες δεν έχετε πάει σας το συνιστώ. Η ζωή στην πόλη δεν παύει εκτός απο δύσκολη, κάποιες φορές να είναι και μαγική...


Υ.Γ. Καλό μας μήνα

Αναγνώστες

Page translation