Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Από την άγνοια στην παραπληροφόρηση...

Το τελευταίο διάστημα με ότι συμβαίνει γύρω μας (οικολογική καταστροφή στις ακτές της Αττικής, πόλεμος δηλώσεων μεταξύ Αμερικής-Β. Κορέας, τρομοκρατικές επιθέσεις, ιντερνετικός εκφοβισμός στους νέους, κ.α), αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο προξενούν περισσότερο κακό αντί για καλό.

 Οκ δεν λέω κάτι καινούργιο, ούτε ανακάλυψα την Αμέρικα.Απλά παρατηρώ πως, από την άγνοια περάσαμε στην παραπληροφόρηση, από το ένα άκρο στο άλλο. "Όλη η περιβόητη τεχνολογική μας πρόοδος -ο ίδιος ο πολιτισμός μας- είναι σαν ένα τσεκούρι στα χέρια ενός ψυχοπαθούς...", είχε πει ο Αλβέρτος Αϊνστάιν. Και σα να είχε δίκιο...

 Απο την εποχή που τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και το ίντερνετ, η ίδια η τεχνολογική εξέλιξη δηλαδή, έκαναν την εμφάνιση τους, άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος όπως τον ξέραμε. 
 Τα τελευταία χρόνια όμως πιστεύω πως το πράγμα έχει ξεφύγει. Είναι τέτοιος ο όγκος και ο τρόπος της παραπληροφόρησης που λαμβάνουμε, που τίποτα, ούτε καν και η ίδια η αλήθεια αν στεκότανε μπροστά μας, δε μπορεί να μας αλλάξει γνώμη. Έχουμε βάλει τις παρωπίδες, πιστεύουμε τον τάδε παρουσιαστή, μετεωρολόγο, αναλυτή, πολιτικό, επιστήμονα που παίρνει βήμα στα ΜΜΕ, χωρίς ποτέ να φιλτράρουμε τις πληροφορίες. Πως όμως να τις φιλτράρουμε? Με ποιον τρόπο?

 Ευτυχώς μέσα σε αυτό το δαιδαλώδες χώρο της τεχνολογίας, εκτός από τα αρνητικά, υπάρχουν και θετικά. Ανιδιοτελής προσφορά, αγάπη, πίστη. Σε μικρό βαθμό αλλά υπάρχουν. Αν ψάξεις, θα βρεις.Θα συγκρίνεις. Θα διακρίνεις. Θα καταλάβεις. 

 Δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Υπάρχει και γκρι. Και μπλε και πράσινο και ροζ και κόκκινο. Αν προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα με γνώμονα την κοινωνική αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, τότε κάτι γίνεται. Άλλωστε αυτή δεν είναι η έννοια της κοινωνίας, του συνόλου?

 Ξέρω ότι ακόμα και στα παραπάνω κρύβονται παγίδες, που το ίδιο το σύστημα προσπαθεί να μας ρίξει. Αυτός είναι ο τρόπος τους. Χρόνια τώρα. Εκεί που νομίζω ότι το χάσαμε σαν κοινωνία, είναι στην διαχείριση. Λάβαμε και λαμβάνουμε τόσες πολλές πληροφορίες και δεν έχουμε τον χρόνο ίσως για να τις...ξεδιαλέξουμε. Η πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε είναι κάτι τόσο περίπλοκο, αλλά για αυτούς, τους... διαμορφωτές της κοινής γνώμης, είναι...παιχνιδάκι.

 Στοχεύουν, ανάλογα με τις κοινωνικές ομάδες, εκεί που πρέπει. Άλλα πλασάρουν στους ηλικιωμένους, άλλα στους νέους, διαφορετικά τα λένε στους μεσήλικες, αλλιώτικα περνάνε τα μηνύματα τους στα παιδιά. 

 Ακούμε για σεισμούς, τυφώνες, καταποντισμούς. Διαβάζουμε για πολέμους, παιχνίδια εξουσίας και τρίτους παγκόσμιους πολέμους. Βλέπουμε την φτώχεια, την καλοπέραση των πλουσιών και το λεγόμενο bullying στα σχολεία όλου του κόσμου. Όλα αυτά μέσα σε ένα καζάνι που βράζει.

 Πραγματικά ώρες ώρες πιστεύω, ότι η άγνοια είναι προτιμότερη από την παραπληροφόρηση. Οι παλαιότερες γενιές που δεν ξέρανε, ναι μεν ζούσαν στο σκοτάδι, αλλά σίγουρα ζούσαν καλύτερα. Οκ ας μην κάνω και γω το ίδιο λάθος. Θεωρώ ότι ζούσαν καλύτερα. Εκτός εάν συνέβαιναν και τότε τα ίδια αλλά δεν υπήρχε τρόπος να βγουν στην επιφάνεια. Αν και είμαι πεπεισμένος, ότι τα... μεγάλα κεφάλια, έβρισκαν και τότε τρόπο να περνάνε τα μήνυματα τους. Τα παραδείγματα δυστυχώς πολλά...

 Παρακολουθώ αποσβολωμένος τα τεκταινόμενα στην χώρα μας αλλά και παγκόσμια το τελευταίο καιρό. Αδυνατώ να βρω μια χαραμάδα ελπίδας.
 Ένας αχταρμάς πληροφοριών, αλήθειας και ψεμμάτων, μια ακανόνιστη ροή παλιών και νέων  ειδήσεων που περισσότερο μπερδεύουν παρά ξεδιαλύνουν την κατάσταση που επικρατεί. Δυστυχώς ενώ έχουμε την γνώση ως άνθρωποι, δεν έχουμε την δύναμη να αποδεχτούμε την αλήθεια και πιστεύουμε στο ωραιοποιημένο ψέμα.
 Γιατί? Μα γιατί απλά, έχουμε χάσει την αίσθηση της οικουμενικότητας. Αντί να αγαπάμε τον διπλανό μας, τον φοβόμαστε και τον μισούμε. Ότι χτίζουμε με πολύ κόπο, γκρεμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά. Και οι μεγάλοι και δυνατοί, με τα συμφέροντα την δόξα και την φήμη τους, θα τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση...


Υ.Γ. Σε μιά από τις επιστολές του ο Απόστολος Παύλος είχε γράψει: "Η γνώση "φουσκώνει", η δε αγάπη οικοδομεί". Αν το καταλάβουμε αυτό, μόνο τότε...

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Top 5 music albums (by Dj Makaros)


 Καλησπέρα, καλησπέρα!Τι κάνετε? Όλα good? Έλειψα περίπου δύο εβδομάδες, αλλά όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις επιστρέφω δριμύτερος... 

 Σήμερα αποφάσισα να βάλω σε σειρά, τα 5 πιό αγαπημένα μου μουσικά albums (θα φρίξει το σκυλί που λένε και στον Πύργο). Αυτά που με σημάδεψαν, αυτά που άλλαξαν τον τρόπο που ακούω μουσική και με έκαναν να την αγαπήσω. Η Κατερίνα Βερίγκα είναι η αφορμή μου, μιας και όπως διαπίστωσα απο το blog της (http://just-k-world.blogspot.gr/), προσκαλεί ανοιχτά και ξεδιάντροπα (χαχα) φίλους και φίλες να γράψουν τα δικά τους λατρεμένα μουσικά albums.

 Είμαι έτοιμος (σχεδόν), μιας και δεν είναι και τόσο εύκολο να διαλέξεις μουσικές. Είναι τόσες πολλές και αγαπημένες. Μεταμορφώνομαι τάχιστα όμως σε... Dj Μάκαρος και ιδού παρακάτω οι επιλογές μου:



My Top 5 music albums




3. John Lennon - Double Fantasy

2. Νικόλας Άσιμος -  Το φανάρι του Διογένη

1. Queen - Innuendo
 

* To sgt. pepper's lonely hearts club band, θεωρείται ένα αριστουργηματικό άλμπουμ, ίσως το καλύτερο των Beatles, με progressive και ψυχεδελικούς ήχους αλλά και μικρά... μυστικά. Το τραγούδι Lucy in the sky with diamonds παραπέμπει (τα αρχικά των λέξεων) στο LSD, γνωστό ναρκωτικό της εποχής...

* Το (What's The Story) Morning Glory?, ήταν το άλμπουμ που εγκαθίδρυσε τους Oasis στη συνείδηση του κόσμου και περιείχε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της Britpop, και όχι μόνο, μουσικής.Τραγούδια όπως το Wonderwall, Don't look back in anger, Morning Glory και Some might say, άφησαν το στίγμα τους  στο παγκόσμιο μουσικό χρονοντούλαπο...

* Όταν ο John Lennon ξεκινούσε να γράφει και να επιμελείται με τους συνεργάτες του το Double Fantasy, στα 40 μόλις χρόνια του, δεν περίμενε ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο άλμπουμ της ζωής του. Λιγό αργοτερα δολοφονήθηκε από έναν θαυμαστή του, έξω απο την πολυκατοικία που ζούσε στο Μανχάταν. To τραγούδι Beautiful Boy (Darling Boy), ήταν γραμμένο για τον δεύτερο γιό του τον Sean, γιό που απέκτησε με την Yoko Ono... 

* Το φανάρι του Διογένη, χαρακτηρίζεται η πιο μεστη, η πιό ώριμη δισκογραφική δουλειά του αλλιώτικου Νικόλα Άσιμου.  Η συνεργασία του σε αυτο το άλμπουμ με την Σωτηρία Λεονάρδου, μας χάρισε δύο υπέροχα τραγούδια. Το Ωϊμε και το Εγώ με τις ιδέες μου. Το τραγούδι Ουλαλούμ ήταν μελοποίηση από ποιήμα του Γιάννη Σκαρίμπα...

* Οι τελευταίες στιγμές του τεράστιου, του ανυπέρβλητου Freddie Mercury, "ξετυλίγονται" μπροστά μας σε αυτό το εξαιρετικό άλμπουμ. Το Innuendo είναι η τελευταία δουλειά του Mercury και των Queen μαζί. Σε αυτήν, φαίνεται ξεκάθαρα η κατάπτωση του λόγω του AΙDS (στο τραγούδι These are the days of our lives), αλλά ταυτόχρονα και η μοναδικότητα της φωνής του. Το τραγούδι The show must go on, με ανατριχιάζει κάθε φορά που το ακούω...

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Σεπτέμβριε... beautifuuuuul

 Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Σου απαγορεύω να το παίξεις... ασανσέρ όπως ο Αύγουστος. Ή χαλαρή ζέστη ή υποφερτό κρύο. Η κάτι παρόμοιο τέλοσπαντων. 
 Αποφάσισε. Ξέχνα τις τρέλες του Αυγούστου, που μας πήγαινε από βροχή σε καύσωνα και από λιοπύρι σε μίνι...τυφώνα. Ναι ρε Σεπτέμβρη σε σένα το λέω αγορίνα μου...

 1 του μήνα λέει το ημερολόγιο, το καλοκαίρι άλλοι λένε πως τελείωσε, πάπαλα, φινίτο και άλλοι πως έχουμε ψωμί ακόμα μέχρι να σταματήσουν οι ζέστες και οι γυναίκες να βγάζουν τα κορμιά τους στις πλάζ, να φορούν ανύπαρκτα σορτσάκια και να ανεβάζουν φωτογραφίες με φλαμίνγκο στα τουϊτερ και στα φου μπου. Υπάρχει δηλαδή κλασσικά μια μερίδα κόσμου  που είναι φθινοπωρολάτρες ("τα κεφάλια μέσα", "καλό φθινόπωρο", "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του") και άλλη μιά μερίδα καλοκαιρινών κραιπαλοθαυμαστών με σαγιονάρες, φραπέ και  συνθήματα τύπου..."Μύκονοοοοοοος".

 Ε ναι θα το πω δεν κρατιέμαι ρε παιδιά. Ισσοροπήστε λιγάκι ρε. Δεν είναι όλα ή μαύρο η άσπρο. Είναι και... ροζ. Δεν είδατε τα αγόρια, εεεε τα κορίτσια, συγνώμη μπερδεύτηκα τα αγοροκόριτσα ήθελα να πω στις παραλίες, στους δρόμους, στα gay pride? Ξεκολλήστε από το μυαλό σας...

 Άντε και σύντομα γιατί έχουμε και σοβαρότερα θέματα να λύσουμε. Έκθεση στην Σαλονίκη έρχεται και θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για την τιτανομαχία Τσιπρανδρέου-Κούλη. Έχει να πέσει η μαλακία σύννεφο...
 Αμ το άλλο το ακούσατε? Ήρθε η ανάπτυξη. Τι εννοείτε που και πότε? Ήρθε σας λέω μου χτύπησε έμενα προσωπικά την πόρτα. Αφού μόλις βγήκα στο κατώφλι τρόμαξα, γιατί δεν ήρθε ως ανάπτυξη αλλα ντυμένη... Τσακαλώτος! Κοιτάχτηκα, ξανακοιτάχτηκα "δεν πιστεύω να με πέρασε για την Σκάρλετ Γιόχανσον?", αναρωτήθηκα και πριν προλάβω να πω... Ζουράρις μου λεει "ήρθα να εισπράξω". Εννοείται πως εισέπραξε... Τρία. Όχι τρία πουλάκια κάθονταν, τα άλλα τρία του... Καράμπελα!

 Γι'αυτό σας λέω δικοί μου και δικές μου, χαλαρώστε και πείτε πως έχουμε καλοκαιροφθινόπωρο. Όσοι πήγατε διακοπές πήγατε, όσοι λιώσαμε στην Αθήνα λιώσαμε, δε χρειάζεται να αυτοσφαλιαριζόμαστε και από μόνοι μας.... 

 Εντάξει Σεπτέμβριε? Το λέω και σε σένα μη νομίζεις πως σε ξέχασα. Και στο λέω όπως ο Δάντης. Κι ας μην είσαι η Γερμανού. "Άλλο δεν μπορώ, να τα συγχωρέσω, της καρδιάς σου τα ανορθόγραφα... Θα σε καταπιώ σαν ένα εσπρέσο, αν δε θα καθίσεις όμορφα. Beautifuuuuuuul..."



 

 Στίχοι: Β. Κωνσταντινίδης-Μουσική: Χρ. Δάντης



 Υ.Γ. Καλό μήνα σε όλους και όλες!

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Τα μοναχικά βήματα...

"Υπάρχει λένε μια μεγάλη περιπέτεια για τον καθένα μας, αλλά που θα την βρούμε; 
 
Προς το παρόν ξεφυλλίζουμε τα παλιά ημερολόγια μήπως και σώσουμε κάτι απ' τα χρόνια...
Αλήθεια τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, ποιός θυμάται τι έγινε χτες, όλα θολά συγκεχυμένα...
 
Το πρωί περπατάω πάνω στα ερείπια δύο πολέμων για να πάω στην κουζίνα για καφέ.
 
Οι αλήτες κοιτάζουν τα τραίνα που φεύγουν και τα μάτια τους για μια στιγμή μένουν ορφανά και πάνω στις τζαμαρίες των σταθμών, δεν είναι η βροχή αλλά τα απραγματοποίητα ταξίδια που κλαίνε.
 
 Οι μεθυσμένοι τρικλίζουν κάτω απ' το βάρος της απεραντοσύνης, έξω απ' τα ορφανοτροφεία, σωπαίνουν τα διωγμένα παραμύθια κι η γυναίκα στο παράθυρο τόσο θλιμμένη, που είναι έτοιμη να φύγει για τον ουρανό.
 
Όλα θολά συγκεχυμένα... Οι άλλοι φτιάχνουν από μας ένα πρόσωπο για δική τους χρήση... ποιοί είμαστε; ... άγνωστο... και μόνο καμιά φορά μέσα στους εφιάλτες μας βρίσκουμε κάτι απ' τον αληθινό εαυτό μας..."
 
 
Τάσος Λειβαδίτης 
 
 
 
 
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ζητείται φιλία...


Νοικιασμένες αλήθειες
ρουφούν το μεδούλι της

Ακριβοθώρητοι εγωισμοί
της κλείνουν το στόμα

Μα αυτή εκεί, δούλα και κυρά
στην υπηρεσία των ανάξιων...

 Ζητούνται άνθρωποι, ζητείται φιλία...


 
Αυτή ήταν η ολιγόλεκτη συμμετοχή μου στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης, που διοργανώνει κάθε φορά με περισσότερο κέφι και μεράκι η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr). Ήταν γα άλλη μιά φορά ένα εξαιρετικό Συμπόσιο με πολύ όμορφες συμμετοχές (μέσα σε μιά δύσκολη περίοδο). Συγχαρητήρια στη νικήτρια Μαρία Κανελλάκη (http://toapagio.blogspot.gr/), που μας πήρε όλους...κούρσα-χαχα- και στην τυχερή του διαγωνισμού (να δω τι θα γίνει με την αφεντιά μου Αριστέα), Μαρίνα Τσαρδακλή (https://marinaslovelylife.wordpress.com/). 

Αυτό που διαπιστώνω κάθε φορά και με ενθουσιάζει, είναι ότι το Συμπόσιο έχει αγαπηθεί από πολλούς ανθρώπους, που ποτέ δε θα μπαίνανε στην λογική να γράψουν σε στυλ ποιητικό. Είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα, γιατί δείχνει πως η ειλικρινής και υγιής επικοινωνία (ναι μπορεί να υπάρξει και τέτοια μέσω διαδικτύου, άλλωστε όλα είναι στο πως βλέπουμε εμείς τα πράγματα), μπορεί να δημιουργήσει ορισμένες φορές όμορφες καταστάσεις και να φέρει κοντά τους ανθρώπους. 

Ευχαριστώ για άλλη μιά φορά λοιπόν την Αριστέα για την ευκαιρία που μου δίνει να εκφραστώ διαφορετικά. Ένα μεγάλο μπράβο σε όσους και όσες βαθμολόγησαν και διάβασαν τις προσπάθειες και τις σκέψεις αυτών που έγραψαν.


Υ.Γ.Μη νομίζετε ότι ξεχνάω την υπόσχεση μου. Απ΄τα ψηλά στα χαμηλά θα πάω να μου το θυμηθείτε! Και τότε, όχι πίνακα με τσίτσιδη, αλλά ολόκληρο όργιο θα παραγγείλω ο νικητής... Σας φιλώ!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Αρλέτα: Το μεγαλείο της απλότητας...

 Δεν ξέρω πιά αν τα βράδια μας θα είναι τόσο ήσυχα χωρίς αυτήν... 
 Η αισθαντική και τρυφερή φωνή της Αρλέτας σίγησε χτες, καθώς σε ηλικία 72 ετών άφησε την τελευταία της πνοή, ταλαιπωρημένη, μιάς και το τελευταίο διάστημα νοσηλεύονταν στην εντατική του νοσοκομείου "Αγία Όλγα"", λόγω εγκεφαλικού που υπέστη (σε συνδυασμό με επειδόδιο εμφράγματος). 

 Ήταν μιά από τις πιό αγαπημένες τραγουδοποιούς στην ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία 50 χρόνια. Ιδιαίτερη, χαμηλών τόνων, που όποτε όμως χρειάζονταν έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Μια υπέροχη φωνή που μας ταξίδευε μελωδικά, στις λύπες κα τις χαρές μας.Στις στιγμές της ζωής μας...
 Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς, ήταν από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν τις περίφημες "μπουάτ", αλλά το μεγάλυτερο, κατά την προσωπική μου άποψη, παράσημο της, ήταν πως ήταν μεγαλειώδης μέσα στην απλότητα της.

 Ένα μουσικό, και όχι μόνο, παράδειγμα προς μίμηση.  Πιστή στις αρχές και τις αξίες που αντιπροσώπευε, δε παρέκκλινε καμία φορά της πορείας της, ακόμα και σε εποχές που θα μπορούσε να βγάλει ένα... σκασμό λεφτά αν άλλαζε ρότα.
 "Τα ήσυχα βράδια", "Batida de coco", "Κάποτε, κάπου", "Ο Λύκος"¨, "Αχ μπέμπα", "Σερενάτα", "Ανατολικά της Εδεμ", "Ο Τάκης", "Στο μπαρ (το ναυάγιο),  κλπ., ήταν μερικές από τις επιτυχίες της.

 Έχει τραγουδήσει Χατζιδάκι, Γκάτσο, Λόρκα, Αττίκ, Αλκαίο, Θεοδωράκη, Κραουνάκη και πολλούς ακόμα σημαντικούς καλλιτέχνες. Η μουσική της συνύπαρξη με την Μαριανίνα Κριεζή και τον Λάκη Παπαδόπουλο όμως, μας έδωσαν μερικά από τα πιό όμορφα τραγούδια στην ιστορία του τόπου.
  Η Αρλέτα ήταν, είναι και θα είναι απο εκείνους τους ανθρώπους αλλοτινών εποχών, όμορφων, λιγότερο πονηρών. Μια τραγουδοποιός που ακολούθησε πιστά αυτό που αγαπούσε και δεν το ξεπούλησε ποτ΄στον βωμό του ευκαιριακού κέρδους και της αδηφάγας προβολής...



Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου

θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ’ ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί



Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή-Μουσικη: Λάκης Παπαδόπουλος

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Ω Άυγουστε, μήνα των απανταχού ξεκώλων...

 Μεγάλη η χάρη σου Άυγουστε μου. Προσκυνούμε ταπεινά εμείς οι αιώνια πιστοί σου.
 Ταγμένοι πάντοτε στα στήθια και τα μπούτια (παραsic), κολλημένοι με τα οπίσθια που ξεφεύγουν από τα στενά όρια των υφασμάτων, που κάποιοι και κάποιες ονομάζουνε σορτσάκια και μαγιό, είμαστε εδώ για να σου αποτίσουμε φόρο τιμής.  
Αν και 3 του μηνά, ετεροχρονισμένα, αλλά πάντα με αγάπη, ένα σου λέω μόνο. Είσαι για μένα (και για πολλούς άλλους), ο μήνας των απανταχού ξεκώλων...

 Καντε μιά βόλτα και θα με θυμηθείτε. Ειδικά με αυτά τα σορτσάκια νέας εσοδείας ακόμα και οι κώλοι φαίνονται... νέοι! Εντάξει κάποιοι, μιά πλαδαρότητα, μιά... δε μπορεί να κρατήσει το σορτσάκι την χυμένη σάρκα, την έχουν.
Άλλοι όμως... Άλλοι λες και γεννηθήκανε να φοράνε σορτσάκια, μαγιό ή ακόμη και ...τίποτα! 


 Δεν είναι οπίσθια αυτά, η Γκέρνικα του Πικάσο είναι! Στα λεωφορεία, στους δρόμους, στο μετρό, στις θάλασσες, στα γραφεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους χώρους εργασίας ακόμη και στον ύπνο μας, κυριαρχούν. Όοοοοχι μόνα τους βέβαια. Πάνε πάντοτε παρέα με ένα ζευγάρι στήθια! Εξαπανέκαθεν!

 Ντάξει τώρα εδώ που τα λέμε, ο Αύγουστος δεν είναι μόνο ο μήνας των παραπάνω. Και συναυλίες έχουμε και πανσέληνους έχουμε και διακοπές (για τους τυχερούς και τις τυχερές) έχουμε και τα λεγόμενα μπάνια του λαού έχουμε και νόμους-τροπολογίες περασμένες στη...ζούλα έχουμε και φλαμίνγκο έχουμε και γυπαετούς και απ΄όλα τα καλά έχουμε.


 Κλασσικός ελληνικός Αύγουστος. Και μόλις τελειώσει ο μήνας της απόλυτης νιρβάνας, ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι... ήταν πολύ λίγο μωρέ. Ε καλά τώρα, συμφωνώ. Ο Αύγουστος δεν χορταίνεται ρε παιδιά... 

 Οπότε έχουμε και λέμε και ανακεφαλαιώνουμε. Το νού σας στα σορτσάκια και τα δείγματα από μαγιό. Το νου σας, στις μαυρισμένες Κενυάτισσες... εεεεε Ελληνίδες ήθελα να πω, που όλο το καλοκαίρι δίνουν πόνο και μετά... δεν άκουσα πως είπατε, ορίστε, συγνώμη κύριε ποιός είστε? 
 Και μπαίνει το φθινόπωρο και να σου οι ταλαιπώριες οι συναισθηματικές. Και οι εγωισμοί και οι ανασφάλειες. Και οταν λες στα κορίτσα, "ναι αλλά το καλοκαίρι ήσουν αλλιώς, πιό χαλαρή, περισσότερο άνετη", σου απαντάνε με τον γνωστό καταδικό τους τρόπο. 

 Καταρχήν με ερώτηση. "Δεν κατάλαβα με λες εύκολη και πουτάνα?". Κατα δεύτερον με... μετακύλιση τύψεων."Και εσύ όμως όλο τον χειμώνα άλλα μου έλεγες. Πως με αγαπάς, πως με θέλεις, πως θες να κάνουμε οικογένεια. Ψεύτη, ε ψεύτη...". Και εκεί, απλά παραδίδεις.
 Τελικά τώρα που το σκέφτομαι ο Αύγουστος είναι διπολικός χαρακτήρας. Ας είναι. Εμείς τον αγαπάμε όπως είναι. Έτσι...ξέκωλος.

Υ.Γ. Καλό μήνα γοργόνες και μάγκες!

Αναγνώστες

Page translation