Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Ανεξέλεγκτες καταστάσεις...

Το πως λειτουργεί και αντιδρά ο καθένας από εμάς όταν χάνει τον έλεγχο ή όταν... νώθει πως τον χάνει, νομίζω πως έχει να κάνει με τα βαθύτερα ένστικτα και τους φόβους μας.

 Το πως από την άλλη, αφήνει αυτή του την λανθασμένη (όντας κάτω από ψυχολογική πίεση) αντίληψη περί ελέγχου, να του ορίζει τελικά την καθημερινότητα και κατ'επέκταση την ίδια του την ζωή, αυτό είναι πραγματικά κάτι που σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

 Όλα είναι προτεραιότητες. Αν συμφωνήσουμε πως πάνω απ'όλα προηγείται η υγεία μας και πως αυτό το κομμάτι μπορούμε να το διαχειριστούμε σε ένα πολύ μεγάλο αλλά όχι στο απόλυτο βαθμό του (και εδώ δεν υπάρχει κάτι απόλυτα δεδομένo), τότε τα υπόλοιπα πράγματα που μας απασχολούν λύνονται. Προσέξατε την λέξη που χρησιμοποίησα; Λύνονται. Αν δε λύνονται, δε κόβονται όπως πολλοί υποστηρίζουν. Για να φτάσεις στο σημείο να... κόψεις ή να τελειώσεις κάτι όταν δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις, σημαίνει για μένα πως διάλεξες τον εύκολο δρόμο. Τον εύκολο ή και τον εγωιστικό...

 Αν η ζωή μας ήταν ένα καζάνι, τότε τα υλικά που θα μπορούσαμε να έχουμε ρίξει μέσα σε αυτό, είναι λίγο πολύ γνωστά. Οι φόβοι, τα συναισθήματα, τα λάθη και τα σωστά μας, θα ήταν κάποιά από τα συστατικά του μίγματος της ζωής μας.
 Ένα μίγμα εκρηκτικό και δυσκολοχώνευτο, που με το κατάλληλο... ανακάτεμα όμως θα μπορούσε να γίνει γλυκό και ευκολοχώνευτο, αν όμως το θέλουμε πραγματικά.

   Οι δυσκολίες και τα προβλήματα που παρούσιάζονται μπροστά μας, δεν είναι τίποτε άλλο από αποτέλεσμα της δική μας αντιμετώπισης σε αυτό που ζούμε. Τα λάθη και οι αδυναμίες είναι μιά φυσιολογική διαδικασία στον μαραθώνιο που λέγεται ζωή.
 Το θέμα και η ουσία είναι να μπορούμε να μένουμε όρθιοι και δυνατοί σε ότι μας συμβαίνει. Να διορθώνουμε τα αρνητικά μας, να επωφελούμαστε από τα θετικά και τα όμορφα στοιχεία του χαρακτήρα μας.
 Κανείς δεν γεννήθηκε αλάθητος και ουδείς σε τούτο τον κόσμο έχει το δικαίωμα να κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο απέναντι μας. Η ζωή είναι ένας κύκλος. Το πιστεύω ακράδαντα αυτό. Το πως η αφετηρία μπορεί να γίνει τέλος ή και το αντίστροφο είναι η μαγεία της.

  Όταν οι δυσκολίες μας κυκλώνουν, όταν το μαύρο είναι το χρώμα της καθημερινότητας μας, όταν νιώθουμε πως χάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας, όταν αισθανόμαστε ανήμποροι, "μικροί","λίγοι", μπροστά στα γεγονότα, τότε ας αναλογιστούμε ειλικρινά και όχι με τάσεις στρουθοκαμηλισμού, τι πήγε λάθος. 
 Η αποποίηση των ευθυνών μας σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ωφελεί. Η στιγμή της αλήθειας έχει ήδη φτάσει στα σκαλοπάτια μας και περιμένει το ελάχιστο που της αντιστοιχεί.Την αναγνώριση. Την αποδοχή της.
 Ο Χορχέ Λουίς Μπόρχες, ο μεγάλος Αργεντίνος συγγραφέας είχε πει το εξής καταπληκτικό: "Κάθε ζωή διαμορφώνεται από μια μοναδική στιγμή, τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μια για πάντα, ποιος είναι". 

 Αν αυτό μπορεί να μας συμβεί όταν βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο,τότε από μόνο του είναι ένα μικρό θαύμα. Γιατί τελικά, το σημαντικό δεν είναι γιατί έχεις χάσει τον έλεγχο, αλλά πως και υπό ποιές συνθήκες τον παίρνεις πίσω. Τα ξαναλέμε.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Γυναικείοι ώμοι, πλάτες, κοψίδια και... 2018

 Και ναιιιιι, είμαστε ακόμα ζωντανοί, είμαστε εδώ, όρθιοι, για άλλη μια νέα χρονιά που μπήκε... φορτσάτη και αεράτη!

 5 του μήνα Ιανουαρίου του 2018 λέει το ημερολόγιο, παραμονή των Φώτων και η αλήθεια είναι πως θα χρειαστώ την Θεία φώτιση, για να ξεπεράσω τα... στερνά το 2017. Το τέλος του προηγούμενου έτους με έκανε να συνειδητοποιήσω πολλά πράγματα...
 

  Ουσιαστικά είναι τρία. Ξεκινώντας από το τελευταίο, πρέπει να παραδεχτώ πως τα κοψίδια, τα υπερβολικά πολλά κοψίδια, δεν κάνουν καλό. Σωωωωωωωπα ρε ξύπνιε, θα μου πείτε. Και δεν έχετε άδικο. Έφαγα παραμονή Χριστουγέννων βράδυ, έφαγα ανήμερα πρωί, μεσημέρι και βράδυ, δεύτερη μέρα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, Πρωτοχρονιά, θα φάω αύριο... ε πάει θα σκάσω στο τέλος! 

  Θυμάστε το ανθρωπάκι της Michelin;;; Ε κάπως έτσι θα γίνω αν συνεχίσω με τέτοιους ρυθμούς. Ευτυχώς πάω γυμναστήριο και με το που τρώω τα... καίω. Τίποτα είμαι σε αναμονή της Σαρακοστής ήδη εγώ. Πρώτο και δευτερο κατά σειρά είναι κάτι γυναικείο. Ξέρω, σας έλειψαν οι φαλλοκρατικές-σεξιστικές μου απόψεις και είπα να το πάω ένα βήμα παραπάνω σε αυτό το κείμενο.

  Οι τελευταίες μέρες του χρόνου λοιπόν μου επεφύλαξαν μερικές ωραίες εκπλήξεις. Και πλέον αποφάσισα και σας το δηλώνω ευθαρσώς και όλη η ντροπή δική μου. Το πιό ερωτικό και σεξουαλικό σημείο πάνω σε μιά γυναίκα είναι οι ώμοι της. Ω ναι. Οι ώμοι της. Δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο όσον αφορά στο γυναικείο κορμί, από τους σμιλεμένους, λαμπερούς και απαλούς στο άγγιγμα, ώμους. Ααααα και η πλάτη βεβαίως βεβαίως. Το δεύτερο είναι αυτό.
 Ποιος τα χέζει  (μπιπ) τώρα τα στήθη και τα οπίσθια. Τα πόδια και τα χείλη. Τα μπιπ και τα μπιπ... Τίποτα, μια γυναίκα με ένα φόρεμα που θα αναδεικνύει τους ώμους της και που θα χρειάζεται ολοένα και πιό συχνά να το ανασηκώνει για να τους καλύπτει και καλά (η και όχι), ή μια γυναίκα με ένα φόρεμα που θα είναι ανοιχτό στο σημείο της πλάτης, είναι για μένα ένας ανεκτίμητος θησαυρος. Η απόλυτη φαντασίωση. Η... φάση.


  Μη ανησυχείτε καλά είμαι, θα την παλέψω. Έτσι λέω δηλαδή. Παρεπιπτόντως απο δω και πέρα θα συναναστρέφομαι με γυναίκες που έχουν ωραίους ώμους και ωραία πλάτη. Αυστηρά και μόνο.

 Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά νέα χρονιά μπήκε, ας κάνουμε την διαφορά και ας επικεντρωθούμε σε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Όλο βυζιά, βυζιά (και κώλοι... μπιιιιιιιιπ), ε νισάφι πιά! Αυτά και εν αναμονή νέου κολλήματος μου. Σας ευχαριστώ πoy με τιμάτε με την εμπιστοσύνη και την υπομονή σας. Haaaaaappy New Yearrrrrr!

Υ.Γ. "Ολάνθιστος γκρεμός, της γυναικός το σώμα". Ο Καζαντζάκης το είπε. Οχι για να μη νομίζετε ότι είμαι ο μοναδικός πνευματικός άνθρωπος που εκτός από κείμενα υψηλής αισθητικής και άποψης (αυτή η μετριοφροσύνη μου, τι κακό και αυτό...), εχω στο μυαλό μου μόνο τις γυναίκες και τα χαρίσματα τους...

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Θεός δεσμώτης...


Μίση και πάθη φθόνος και απόγνωση
Έγκλειστος στο μυαλό των ανθρώπων
Κι αν το σκοτάδι σε τυλίγει, εσύ βαστάς.

Γιατί είσαι η απαρχή του φωτός,
Θεός δεσμώτης μα και λεύτερος...



 Αυτή ήταν η ολιγόλεκτη συμμετοχή μου στο 19ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr/). Η επιλογή της λέξης με δυσκόλεψε πιό πολύ απο κάθε άλλη φορά. Ίσως λόγω της δύναμης της... Αυτό που διαπίστωσα όμως για άλλη μιά φορά είναι η... πολυγραφικότητα όσων συμμετέχουν στο αγαπημένο μας Συμπόσιο. Αυτό νομίζω είναι και το σημαντικότερο σε όλη αυτή την διαδικασία. 
 Συγχαρητήρια λοιπόν σε όσους και όσες έγραψαν, διάβασαν και βαθμολόγησαν, συγχαρητήρια στη νικήτρια Ελένη (https://gialeni.blogspot.gr/) και την τυχερή Αρίστη.

 Είναι το τελευταίο κείμενο για το 2017. Μια χρονιά που προσωπικά για μένα ξεκίνησε άσχημα, συνέχισε καλά και τελειώνει καλύτερα. Για αρκετούς συνανθρώπους μας όμως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Με κάποιον τρόπο, είμαστε δέσμιοι των περιστάσεων πολλές φορές. Στο χέρι μας είναι (άλλες φορές εύκολο άλλες πιό δύσκολο), να αλλάξει η κατάσταση. 
 Οι στιγμές που περνάνε είναι πολύτιμες για τον καθέναν μας και εφόσον υπάρχει το βασικότερο, που είναι η Υγεία, όλα τα άλλα είναι υπό συζήτηση. Κλείνω τον κύκλο των φετινών αναρτήσεων με μια ευχή. Ας είμαστε όλοι υγιείς και ας προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε τον διπλανό μας με όλη μας την καρδιά...

Υ.Γ. Καλή Χρονιά με Υγεία και Αγάπη για όλους μας...

 

Μουσική: Πυξ-Λαξ

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Γιορτινά χαμόγελα, χαμένες ψυχές...

 Παραμονή Χριστουγέννων. Τέσσερις το απόγευμα. Στο πολύβουο κέντρο της μεγαλούπολης, που έχει φορέσει τα γιορτινά της, κόσμος πάει και έρχεται. Παρά την πυκνή χιονόπτωση και το τσουχτερό κρύο οι άνθρωποι κάνουν τα τελευταία ψώνια τους πριν τα Χριστούγεννα

  Παιδιά στους δρόμους γελάνε και κοιτάνε εντυπωσιασμένα τις βιτρίνες των τεράστιων και στολισμένων καστημάτων. Ζευγαράκια αγκαλιασμένα ή πιασμένα χέρι χέρι, περπατάνε και κάνουν σέδια για το που και πως θα γιορτάσουν αυτές τις μέρες.
  Ένας καστανάς με την φουφού του, διακρίνεται στην στοά, απέναντι από την κεντρική πλατεία. Δίπλα του ακριβώς, ένας από τους τελευταίους λούστρους (το επάγγελμα τείνει να εκλείψει) κάνει "χρυσές δουλειές", μιάς και η ουρά αυτών που περιμένουν να γυαλίσουν τα παπούτσια τους, που λερώθηκαν και βράχηκαν από την κακοκαιρία, φτάνει μέχρι την άλλη γωνία. Δύο αστυνομικοί ντυμένοι βαριά, περπατάνε αργά, ελέγχοντας τα πάντα...
 

 Αυτή είναι η μία εικόνα της πόλης. Υπάρχει και το άλλο κομμάτι της. Λίγο πιο κάτω από την πλατεία, στη διασταύρωση των δύο μεγάλων λεωφόρων, κάποιοι άστεγοι προσπαθούν να προστατευτούν από το κρύο, σκεπασμένοι πρόχειρα με κάτι χαρτόκουτα.

 Ένας ταλαιπωρημένος νεαρός άντρας με απλωμένο το χέρι του (που δείχνει να έχει κοκκαλώσει από το κρύο), ζητιανεύει για μερικά ψιλά η φαγητό. Σε μιά γωνία ενός μικρού παράδρομου τρία τέσσερα άτομα, ρακένδυτα και ταλαιπωρημένα, συζητάνε για το που μπορούν να βρουν την δόση τους. Έτσι όπως περπατάνε μοιάζουν σαν ζωντανοί νεκροί, λες και έχουν βγεί από ταινία τρόμου...  
 Η πόλη. Ένα μέρος που ρουφάει το μεδούλι των ανθρώπων. Σιγά σιγά. Χωρίς να λυπάται για την χαμένη τους ψυχή. Πονηρή και καπάτσα, σαν άλλη Κίρκη... ξελογιάζει αυτούς που είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να γίνουν μέρος της. Αλλά δεν φταίει αυτή. Εμείς φταίμε...

 Αυτές οι εικόνες σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να υπάρχει ευτυχία και  δυστυχία γύρω μας. Γιατί αυτές οι δύο καταστάσεις να προκύπτουν και να ξεχωρίζουν τους ανθρώπους σε ευτυχισμένους η δυστυχισμένους;

Γιατί πρέπει να νιώθουμε τύψεις που είμαστε προνομιούχοι έναντι κάποιων άλλων; Γιατί να υπάρχει φτώχεια και μιζέρια; Αυτοί που γελάνε και δείχουν χαρούμενοι, είναι όντως ετσι; Αυτοί που πεινάνε και διψάνε, αυτοί που δεν έχουν ένα κρεβάτι για να ξεκουραστοούν πως αντέχουν άραγε;  Η ευτυχία, ας μην γελιόμαστε είναι ευλογία. Μπορεί όμως πολύ εύκολα να γίνει και θηλιά σε κάποιον που δε μπορεί να την διαχειριστεί.
 

 Από την άλλη η δυστυχία είναι συνυφασμένη με τις ζωές των περισσότερων από εμάς. Σε μιά εποχή που το μίσος, ο φθόνος, ο εγωισμός και το συμφέρον κάνουν κουμάντο, τότε είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, πως πορευόμαστε και μεις όπως έχουμε μάθει.   

Τα τελευταία χρόνια, ελέω και της οικονομικής κρίσης, εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες συνάνθρωποι μας φορούν προσωπείο. Λένε ψέμματα στους φίλους, στους συγγενείς, στα παιδιά τους. Χαρακτηρίζουν πολύ εύκολα και δίχως ίχνος ντροπής τον διπλανό τους. Τον εκβιάζουν, τον κακομεταχειρίζονται, τον αφήνουν στο περιθώριο. Η αξία της ανθρώπινης ζωής κατακερματίζεται καθημερινά και πλέον ο καθένας μας κάνει ότι θέλει, όποτε θέλει, χωρίς συνέπειες. Χωρίς τιμωρία.
 Τα φετινά Χριστούγεννα είναι ιδιαίτερα για πολύ κόσμο. Για άλλους δύσκολα, για κάποιους άλλους όμορφα. Αυτό που πιστεύω, είναι πως όσο προχωράνε τα χρόνια και με περιστατικά όπως αυτά τα τραγικά των τελευταίων ημερών, η ανθρωπιά μας είναι είδος προς εξαφάνιση. Όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι εκρήξεις βίας, ο πόλεμος, η καταστολή, μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι κάτι κάνουμε λάθος... 

 Ας κάνει ο καθένας από εμάς την αυτοκριτική του, ας προσπαθήσει να βελτιωθεί σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας του. Εύκολο δεν είναι, αλλά θέλω να συνεχίσω να πιστεύω, πως η ελπίδα... πεθαίνει τελευταία.

 Μέρες γιορτών και έχουμε ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα. Με το να κρύβουμε αυτό που ζούμε και αυτό που είμαστε, μακιγιαρισμένοι και με ψεύτικα χαμόγελα, δεν βγαίνει κάτι.
 Ας σταματήσουμε να τριγυρνάμε ψάχνωντας  για τις χαμένες μας ψυχές. Είναι μπροστά στα μάτια μας, έτοιμες να μας δώσουν μιά δεύτερη ευκαιρία, αρκεί να ξεκαθαρίσουμε πως τα υλικά αγαθά και η φιλαυτία μας δε έχουν κανένα νόημα. Γιατί όπως λέει και ο  Άγγλος ποιητής Μάθιου Άρνολντ:  "Η ζωή δεν είναι να έχεις και να αποκτάς αλλά να είσαι και να γίνεσαι..."


Υ. Γ. Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες.


Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

6ος Χ 2 Ραδιομαραθώνιος στο SpIrtoWeb Radio


"Ο 6ος Χ 2 Ραδιομαραθώνιος στο SpIrto web Radio είναι γεγονός...!!!  Αφιερωμένος στο Χαμόγελο του Παιδιού - The Smile of the Child & στον Σύλλογο Πρόληψης τροχαίων Ατυχημάτων Ανηλίκων - Αγάπη για Ζωή.

Σάββατο 23 Δεκεμβρίου, 11 η ώρα νταν - το πρωί ε...???... - και για όσο εσείς μας κρατήσετε,θα είμαστε στον αέρα, σε LIVE εξωτερική μετάδοση από το Mela Center Kifissia / Εμπορικό Κέντρο ΜΕΛΑ, Κηφισίας 238 - 240, στην Κηφισιά (Τροχονόμος, 100 μ. από τον ηλεκτρικό) - τα μικρόφωνα ανοίγουν, οι παραγωγοί μας εναλλάσσονται, το ίδιο και οι καλεσμένοι μας.

Κάνoντας την βόλτα και τα ψώνια σας στο κέντρο της πανέμορφης Κηφισιάς, οι εντός Αθηνών & Περιχώρων, κάντε και μία στάση για καφέ, κουραμπιέδες, τσάι και συμπάθεια κοντά μας, το ΣΑΒΒΑΤΟ 23/12/17 από τις 11 το πρωί,να γνωριστούμε όσοι δεν γνωριζόμαστε και να φιληθούμε οι γνωστοί.  Οι εκτός, μείνετε διασυνδεδεμένοι μαζί μας στο www.spirtowebradio.com όπου θα σας κρατήσουμε συντροφιά, με μουσικό πρόγραμμα και καλεσμένους, ζητώντας την συμμετοχή σας, για να ενισχύσουμε συνδυαστικά όλοι μαζί, την δράση δύο φορέων, που χρόνια τώρα επιτελούν ένα σπουδαίο έργο: Το χαμόγελο του Παιδιού-The smile of the child και Τον Πανελλήνιο Σύλλογο Πρόληψης τροχαίων Ατυχημάτων Ανηλίκων - Αγάπη για Ζωή."



Η Βιβή και ο Γιάννης λοιπόν. Και οι συντελεστές του Spirto Web Radio. Για άλλη μια φορά θα διοργανώσουν έναν  Ραδιομαραθώνιο Αγάπης. Τον 6ο συνολικά. Όποιος και όποια επιθυμεί, μπορεί να προσφέρει με τον τρόπο που αναγράφεται στο παρακάτω link: Γιατί να το πετάς...???... Φέρτο σε μας !!!.

Ας υποστηρίξουμε αυτή την ειλικρινή προσπάθεια! 

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Γυναικεία πνεύματα Χριστουγέννων (πρώην-νυν-επόμενες)

 Αν σας έλεγαν να σκεφτείτε μιά παραλλαγή του μυθιστορήματος του Καρόλου Ντίκενς "Χριστουγεννιάτικη ιστορία", τι θα σας έρχονταν στο μυαλο; Δύσκολο ε;  Νομίζω ότι την δική μου παραλλαγή, όσοι και (κυρίως) όσες με διαβάζετε, την έχετε ήδη μαντέψει.
  Σκέφτηκα λοιπόν μιά ιστορία που τα πνεύματα-φαντάσματα των Χριστουγέννων, είχαν την μορφή των πρώην, νυν και επόμενων αμόρε μας. Μιλάμε για κανονικό εφιάλτη. Ιδού το αποτέλεσμα...

1) Οι πρώην

  Ντάξει μιλάμε για την απόλυτη φάση αυθεντικού τρόμου. Σκεφτείτε μια πρώην που θα σας δει με τη νυν. Σκεφτείτε αυτό να γίνει τις μέρες των Χριστουγέννων. Σκεφτείτε ακόμη καλύτερα (μάλλον... χειρότερα) να σας δει  αγκαλιασμένους, ή να φιλιέστε ή να της κάνετε ένα δώρο λόγω των ημερών. 

 Ποιος είδε τον Εμπενίζερ Σκρουτζ και δεν τον φοβήθηκε... Τι καντήλια, τι μαλλιοτραβήγματα, τι πολυελαίους, τι κουραμπιέδες και μελομακάρονα έχετε να φάτε, δεν περιγράφεται.
 Υπάρχει και η άλλη περίπτωση βέβαια. Να σπείρει ανάμεσα σας αμφιβολίες, ζήλιες και να σας βάλει σε σκέψεις για το αν έπρεπε να την χωρίσετε.
Πως γίνεται αυτο; Εύκολο...
 Φανταστείτε να την δείτε στον ύπνο σας μέρες που΄ναι. Να έρθει στο όνειρο σας ντυμένη με κόκκινο στρινγκάκι, ξώβυζη και ξαφνικά να χιμήξει επάνω σας και να σας αρπάξει απ΄την πυζάμα. Η μάχη του βατερλώ κανονικά. Στενή επαφή πρώην τύπου. Καλή χρονιά πριν την ώρα της, παραμιλητά με... λάθος ονόματα στον ύπνο σας, βεγγαλικά, χιονισμένα τοπία,  τάρανδοι και λοιπά συναφή Χριστουγεννιάτικα. 
 Κι ύστερα... Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Ή μάλλον καλύτερα οι Σκορπιοί. Και το τσίμπημα τους θα είναι τέτοιο που θα ευχόσασταν να το... κάνατε καλύτερα με τον Φρέντι Κρούγκερ.

2) Η νυν

 Εν δυνάμει εφιάλτης. Και λέω εν δυνάμει γιατί μπορεί πολύ εύκολα μια νυν, να είναι το πιό γλυκοοοοό κοριτσάκι-μουτράκι-μωράκι-αρκουδάκι του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να μεταμορφωθεί και στην απόλυτη μέγαιρα. Στην κακιά βασίλισσα από την Χιονάτη. Στη Σωσώ από τα "Εγκλήματα"¨. 

 Ναι, ναι, για τέτοιο θρίλερ μιλάμε. Και αυτό βέβαια μπορεί να γίνει για έναν και μοναδικό λόγο. Δώστε της αγάπη, στοργή, φροντίδα και προδερμ. Ειδικά τις μέρες των γιορτών. Ααααα και δώρα. Πολλά δώρα.Τα Χριστούγεννα αγαπάκια μου γι'αυτό τον λόγο είναι. Αν μάλιστα, της κάνετε και πρόταση αρραβώνα-γάμου-γνωριμία των γονιών σας ακόμη καλύτερα.
 Όμως, σας εφιστώ την προσοχή. Απαγορεύεται ρητώς και κατηγορηματικώς, αναφορά σε προηγούμενες Χριστουγεννιάτικες γιορτές, δεν επιτρέπεται η ένδειξη έστω, υποτιθέμενης, νοσταλγικής διάθεσης για το πόσο ωραία είχατε περάσει τα Χριστούγεννα πριν 2, 3, 5 χρόνια, στην εφηβική σας ηλικία ή ακόμη και όταν λέγατε τα κάλαντα ως παιδάκια. Μόνο μαζί της αξίζουν τα Χριστούγεννα γκέγκε;;; Εκτος αν θέλετε η νύν να μεταμορφωθεί σε πρώην με όλα τα παρελκόμενα του πρώτου κειμένου αυτής της τρομακτικής ανάρτησης...

3) Οι επόμενες

 Φτάσαμε και στο θεωρητικά light κομμάτι. Οι επόμενες αγαπητοί μου Καζανόβες, είναι μιά κατηγορία που αν προσεχθεί μπορεί να είναι η σωτηρία της ψυχής σας. Μπορεί όμως να είναι και η αιώνια Κόλαση σας. 

 Γιάυτό διαβάστε προσεκτικά τις θα σας πω, να τα δουλέψετε στο μυαλό σας από τώρα, μιάς και σίγουρα θα χωρίσετε οι περισσοτεροι από τους μισούς, και οι άλλοι μισοί είστε-είμαστε στην φάση "και μαζί και μόνος πάλι νιώθω μόνος" που έλεγε και το άσμα.
 Λίγο παραμύθι δεν βλάπτει. Οι γυναίκες το θέλουν άλλωστε (μην πετροβολάτε όχι όλες). Προσπαθήστε να ελέγχετε ανά τακτά διαστήματα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γιατί οι γυναίκες εχουν τον Πουαρώ μέσα τους. Μάθετε από τις προηγούμενες σχέσεις σας. Καμιά αναφορά σε πρώην, καμιά αναφορά στο παρελθόν σας (οκ δεν φυτρώσατε αλλά κάντε σα να φυτρώσατε). Βέβαια οι επόμενες γίνονται και Κόλαση όπως προανέφερα.

 Οπότε αν έχετε ξαφνικά ενόραση από ένα ζοφερό μέλλον (εσείς με μπυροκοιλιά, 3-4 κουτσούβελα να κάνουν το σπίτι Βιετναμ, ένας σκύλος να γκρεμίζει τα πάντα και μιά γυναίκα να μην σας αφήνει σε ησυχία με την λογοδιάρροια και την μουρμούρα της), τότε προσπαθήστε να μάθετε από αυτό μετανοώντας για τα καφριλίκια σας.

  Όπως ο ήρωας μας Εμπενίζερ Σκρουτζ. Ειδάλλως σας βλέπω Αλ Μπάντυ από το "Παντρεμένοι με παιδιά" (και οκ αν έχετε και μιά γυναικάρα όπως η Πέγκυ παλεύεται, αν όχι όμως;;;). Ψυχραιμία όμως αδέρφια. Όλα θα πάνε καλά. Γιορτές είναι θα περάσουν. Ξέρω, τα γυναικεία πνεύματα των Χριστουγέννων είναι τα χειρότερα. Αλλά, φοβούνται τα παλικάρια μωρε;;;

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα...

"Γνωριστήκαμε νύχτα σ' ένα καφενείο κάτω από συνθήκες σχεδόν μυστηριώδεις — από τότε ερχόταν συχνά, ιδιαίτερα μετά το έγκλημα έτρεξε αμέσως.
 «Ποιος είσαι;» ρώτησα, «είμαι ο επόμενος», μου λέει, και θα περνούσαν χρόνια για να καταλάβω,
εκείνον τον καιρό έψαχνα να βρω κάτι που είχα χάσει (αν το βρω, ίσως σωθώ — ίσως σωθεί κι η ανθρωπότητα)
ή κοίταζα τα φωταγωγημένα τραμ μέσα στα παιδικά μου βράδια. 
«Ποιος είσαι;» τον ικέτεψα, «θα το μάθεις, μου λέει, μα όταν θα 'ναι αργά», ανατρίχιασα — έτσι ερήμην ζήσαμε. Στη στροφή του δρόμου σταθήκαμε κάτω από ένα φανάρι και κοιταχτήκαμε σιωπηλά, με μίσος. Άλλα αυτό είναι μια άλλη παλιά ιστορία αιώνων..."

--------------------

"Γεγονότα και πρόσωπα της πιο ωραίας μου ζωής, της φανταστικής:
… οι εραστές μέσα στην κάμαρα απλώνουν τα χέρια ο ένας στον άλλο ενώ εκείνοι στέκονται έξω, μόνοι…
 Έζησα κι εγώ αφηρημένα –βέβαια αγάπησα τα ιδανικά της ανθρωπότητας. Αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα.
 Τώρα ανεβαίνω σε μια άμαξα απ’ αυτές που διασχίζουν τον ύπνο μου και δραπετεύω. Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα. Του άλλου αιώνα..."

--------------------

 "Και η ποίηση είναι σαν να ανεβαίνεις μια φανταστική σκάλα
Για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό.

 Εξάλλου από τόσα χρόνια που ζήσαμε δε μένει παρά μια θολή ανάμνηση όπως από ‘να βιβλίο παλιό
Που δε θα ξαναδιαβάσεις. Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που μου πες "αυτό που θα μας συντρίψει ήταν από την πρώτη μέρα εδώ κοντά μας".
 «Τι θέλεις να πεις;» σε ρώτησα.Δεν απάντησες, χίλια χρόνια τώρα και δεν απάντησες
Απ’ όλα μπορείς να σωθείς εκτός απ’ τη νοσταλγία σου για κάτι πολύ μακρινό
που δεν το θυμάσαι. Εξάλλου ο ρόλος μου πάντα ήταν να κρατάω ξύπνιο αυτό το ηλίθιο φάντασμα. Μιας παλιάς ευτυχίας..."


 * Αποσπάσματα απο το βιβλίο "Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα". 
 
Τάσος Λειβαδίτης

________________

 

* 37 ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, από τον θάνατο του τεράστιου John Lennon. Ονειροπόλος, ιδιαίτερος, μοναδικός. "Love in knowing, we can be..."

Αναγνώστες

Page translation