Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Κατανοώντας την Ειρήνη...

 "Peace is not something you wish for. It's something you make, something you do, something you are, and something you give away..." . 
 Τάδε έφη, John Lennon. Ο υπέρμαχος της αγάπης και της αλληλεγγύης, ο ειρηνοποιός που μίλησε στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων, δικαιώνεται μέρα με την μέρα, χρόνο με τον χρόνο για τα πιστεύω και τις σκέψεις του.

 Και ναι, είναι όπως το σκέφτηκε..."Η Ειρήνη δεν είναι κάτι το οποίο εύχεσαι. Είναι κάτι που φτιάχνεις, κάτι που κάνεις, κάτι που είσαι και κάτι που περνάς στον διπλανό σου..." Παγκόσμια ημέρα ειρήνης σήμερα και όχι λόγω της...ημέρας αλλά λόγω των δραματικών γεγονότων που ζει ο πλανήτης, η έννοια και η αξία της είναι επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε...

  Με τους πολέμους να μαίνονται στην Μέση Ανατολή, με τα παιδιά να λιμοκτονούν στις εμπόλεμες περιοχές και στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου κόσμου, αναζητώντας λίγο νερό και ένα κομμάτι ψωμί.

 Με τους ηγέτες της Δύσης να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και με το μίσος για τον διπλανό μας να αυξάνεται όλοένα και περισσότερο, όλη η προσπάθεια και ο κόπος λίγων ξεχωριστών ανθρώπων για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον, πάει...περίπατο.
 Τα στοιχεία διεθνών οργανισμών αλλά και η συνεχόμενη ενημέρωση μέσω των κοινωνικών δικτύων είναι αδιάψευστος μάρτυρας των όσων τραγικών συμβαίνουν σε ολόκληρο τον κόσμο. Τίποτα πιά δεν θεωρείται δεδομένο και τίποτα αυτονόητο.

 Η κοινή λογική μεταμορφώνεται σε κοινό παραλογισμό, η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν υφίσταται λες και οι Ερινύες έπαψαν πιά να επισκέπτονται τους φονιάδες και τους ληστές, τους βιαστές και τους πολεμοχαρείς.  
 Σα να μην υπάρχει συνείδηση πλέον στο μυαλό του ανθρώπου. Σα να χάθηκε και αυτή, στην ζάλη του κέρδους, του συμφέροντος και της απατηλής λάμψης. Το κακό ριζώνει στις ψυχές μας  και μεις ανήμποροι και υπνωτισμένοι παρακολουθούμε τα γεγονότα σαν μάρτυρες υπεράσπισης του αλλόκοτου και του μιαρού.
  Πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει αυτό? Πώς θα αποκτήσουμε τα αρχέγονα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης και της αγάπης? Του σεβασμού και της καλοσύνης? Πώς θα αλλάξουμε ρότα, πώς θα εκτιμήσουμε επιτέλους τις ζωές μας και τις ζωές των συνανθρώπων μας?
 Είναι δεδομένο πως το καλό και το κακό κατοικεί μέσα μας. Με τον ίδιο τρόπο που βγάζουμε προς τα έξω τα άσχημα χαρακτηριστικά μας, ακριβώς στην ίδια λογική πρέπει να καταφέρουμε και το αντίθετο. 
  Η καλοσύνη δεν κοστίζει τίποτα. Ούτε το ενδιαφέρον, μια πράξη αγάπης, μια κίνηση καλής θέλησης, ένας καλός λόγος. Ξεκινώντας να λειτουργούμε έτσι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, κάνουμε ένα βήμα μπρος. 
Η συλλογικότητα είναι κάτι που δεν μπορεί να ανθίσει στο άγονο έδαφος της κακίας και του φθόνου, εκεί που κυριαρχεί το συμφέρον και η δόξα. 

 Η αρχή θα πρέπει να γίνει στο πρόσφορο περιβάλλον της οικογένειας. Εκεί που η αγάπη βρίσκεται, σε σχέση με άλλες καταστάσεις, στην πιό κρυστάλλινη και υγιή μορφή της. Θα πρέπει να περαστεί απο την μητέρα και τον πατέρα στα παιδιά και απο εκεί στην κοινωνία. Αυτός είναι ο τρόπος. Πάντα βήμα-βήμα, πάντα με παρρησία και ειλικρίνεια.

 Χρειάζεται προσπάθεια, δάκρυα και πόνο για να αλλάξουμε πρωτίστως τον κόσμο εντός μας και έπειτα εκτός, στην εργασία, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και γενικότερα στην καθημερινότητα μας.

  Η Ειρήνη και η Αγάπη είναι κάτι που πρέπει να σμιλέψουμε, κάτι που θα πάρει μορφή απ΄ την ψυχή μας, κάτι που θα ολοκληρωθεί όταν και μείς νιώσουμε γεμάτοι και ευτυχισμένοι.
 Αυτές οι δύο αξίες είναι αλληλένδετες. Με δεσμούς σαν ένα σώμα και μια ψυχή. Όπως το είχε πει και ο Victor Hugo: "Θέλεις Ειρήνη? Φτιαξε Αγάπη". Τα ξαναλέμε.


Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Ακόμα και οι τοίχοι έχουν... μιλιά Νο7

 Πάνε μήνες που έκανα ανάρτηση με τα συνθήματα στους τοίχους των πόλεων. Και αυτά πολλαπλασιάστηκαν. Λογικό βέβαια μιάς και η κοινωνία αλλά και η καθημερινότητα μας...γεννάνε εμπνεύσεις! Και όχι που θέλω να περιαυτολογήσω αλλά έκανα...ΤΗΝ μάζωξη! Συνθήματα κάθε λογής, ενδιαφέροντα, αστεία, σοβαρά, ερωτιάρικα, λυρικά! Συνθήματα κάτσε καλά να΄ούμ (που λένε και στη Θεσσαλονική). Απολαύστε τα!

Σταύρε αγόρι μου,κάτσε στα αυγά σου... (Παθώς και μαθώς εδώ)
















Δώστε πόνοοοοο




"Γαβ, γαβ, γαβ" (Μίλησε κανείς?). Η Σκύλα.

















Άμα είσαι έκφυλος διπλωμάτης... (για όνομα ούτε λόγος...)





















Κάποιος δε με διαβάζει.....












Και κάπως έτσι, βγάζεις ο ίδιος τα μάτια σου...




















Σιγά ρε... Πάριε!















Αν δεν υπάρχει...καήκαμε
















Μετάφραση: "Θέλω να σε πηδήξω"

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Τα μοβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη...



Ήταν ένα απομεσήμερο του Σεπτέμβρη. Ένα μοβ απομεσήμερο που τα ηλιοτρόπια ήταν δακρυσμένα, γιατί ο ήλιος τα είχε ξεχάσει και ταξίδευε πίσω από σκούρα σύννεφα.

Κουράγιο έλεγα μέσα μου. Μην ιδρώνεις. Την μεριές καλά την πόρτα του. Ακόμα και αν φωνάξεις, θα σε ακούσει. Αφού στο είπε. Στ΄ ορκίστηκε πώς θα σε περιμένει.


Φώναξα δυνατά ώσπου βράχνιασα.
Χτύπησα δυνατά ώσπου μάτωσαν τα χέρια μου. Κανείς....

Τι όμορφα που είναι τα μοβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη...
Ακόμα και όταν ξέρεις πως αυτός που νόμιζες πως θα σε περιμένει, κρύφτηκε πίσω από σκούρα σύννεφα και σε ξέχασε...


Αλκυόνη Παπαδάκη


Υ.Γ. Καλό μήνα να έχουμε...

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Κούπεπε, κούπεπε ο ποπός σου φαίνεται...

 Καμαρωτές, καμαρωτές με τακούνια-ουρανοξύστες, με λίγο πουτανιά (πιπέρι...) στο βλέμμα, με χείλη βαμμένα κόκκινα, στο χρώμα του πάθους, μα πάνω απ΄όλα με αυτό το νεγκλιζέ να το πω, φτηνό να το πω, ξεκωλέ (και έκλεισα) ντύσιμο. Με λίγα νάζια, με πολλές χαριτωμενιές και με μπόλικο ντάντεμα!

 Αυτά λοιπόν αγαπημένοι και αγαπημένες μου (βρε ξεροκεφαλιά και αυτή να νομίζω πως με διαβάζουν και άντρες), ήταν τα χαρακτηριστικά της γυναίκας που κυκλοφόρησε φέτος το καλοκαίρι. Φορέθηκε πολύ αυτό το μοντελάκι που λέτε. Ντάξει και για να μην είμαι και βασιλιάς της ακρότητας, κάφρος και ανεγκέφαλος, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Ο κανόνας όμως είναι κανόνας.

 Κοντά σορτσάκια (μέχρι το μνι που λέει και η Βαγγελίτσα απ το χωριό), ασουτιένωτες (χωρις σουτιέν μεταφράζεται αυτό), ξώστηθες (ξώβυζες σε ελεύθερη μετάφραση), αλλά και συγχρόνως πεταλουδίτσες που ψάχνουν τους πεταλουδίτσους τους, λιονταρίνες που ψάχνουν τους λιονταρινίτσους και κουτοπόνηρες που ψάχνουν υπηρέτες.

 Πριγκήπισες που έπεσαν σε ανέχεια, γυναίκες που έχουν στο αίμα τους την οικογένεια, νοικοκυρές που αν και δείχουν σε απόγνωση, θέλουν να βρουν καταβάθος ένα καταφύγιο, μια ζεστή αγκαλιά, μια φουσκωμένη... τσέπη. Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας. 

 Εκεί που την βλέπεις αμαζόνα έτοιμη να σε κατασπαράξει, να σου ξαφνικά μια ναζιάρα γατούλα που θέλει να κάνετε αγκαλίτσες και τρελίτσες και ζουζουνιάσματα. Απο το "Δε θέλω να μου μιλάς, δε θέλω να με κοιτάς, δε θέλω να σε ξέρω, δε θέλω να μαγαπάς..." στο "κούπεπε, κούπεπε, ο μπαμπάκας έρχεται, να της φέρει κάτιτι..." και πάει λέγοντας!

 Όοοοοχι δεν παλιμπαιδίζουν τα κορίτσα ρε παιδιά! Απλά είναι το στυλ τους τέτοιο. Εδώ που τα λέμε βέβαια δε σημαίνει πως ότι ανέφερα πιό πάνω με χαλάει. Ίσα ίσα. Αλλά μερικές φορές όταν με πιάνει αυτό το "είμαι παιδί της Εκκλησίας, άτεγκτος, αληθής, ταγμένος στα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής κοινωνίας, υπέρμαχος και θιασώτης του τρίπτυχου Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, γράφω αυτά τα νερόβραστα (η αυτογνωσία σώζει).

 Ευτυχώς που βγαίνει ο Αύγουστος και θα ηρεμήσουμε λιγάκι.  Τέρμα τα σορτσάκια, τέρμα τα σιθρού φορέματα και τα διάφανα μπλουζάκια. Μα καλά ποιόν κοροιδεύω??? Αυτές οι τύπισσες είναι παντός καιρού. Μπρος στον σαματά και την θύελλα αντρικών αντιδράσεων δεν φτουράει τίποτα, μα τίποτα σας λέω. Λοιπόν επειδή σήμερα είμαι απαράδεκτος, ποταπός και βωμολοχώ, σταματάω εδώ. 

 Ας ελπίσουμε το επόμενο καλοκαίρι τα γυναικεία μυαλά να είναι στην θέση τους (όπως και τα ρούχα επίσης...). Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά να, πως το λένε ρε παιδί μου, μην αλλάζουμε τους ρόλους και χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα. Γιατί οκ άντρες είμαστε και μεις και θέλουμε να μαρσάρουμε, αλλά να ξεκουμπώσουμε και τίποτα ρε κορίτσα...

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Rio 2016: Mea culpa...

Ο Μορίς Ντονέ, ένας γνωστός Γάλλος θεατρικός συγγραφέας του προηγούμενου αιώνα, είχε πει με πρωτόγνωρη δόση ειλικρίνειας το εξής: "Δεν είναι δυνατή η ύπαρξη μιάς κοινωνίας, αν δεν είναι θεμελιωμένη στην υποκρισια..."

  Και όντως πόσο δίκιο είχε. Η αποψινή έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο Ντε Τζανέϊρο, στην πολύπαθη και μονίμως δοκιμαζόμενη από φτώχεια και κακουχίες  Βραζιλία,  αποδεικνύει του λόγου το αληθές...

 Πριν δύο χρόνια είχα γράψει ένα αντίστοιχο κείμενο για το Μουντιαλ που διεξήχθη  στην χώρα της σάμπα, του καρναβαλιού, των μεγάλων αθλητών ποδοσφαίρου, αλλά και της φτώχειας, των γκέτο και της εγκληματικότητας. 

 Από τότε έως και σήμερα όχι απλά δεν έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, αλλά η κατάσταση δείχνει να έχει ξεφύγει και να χειροτερεύει ολοένα και περισσότερο. Τα μισοτελειωμένα έργα υποδομών, η μαύρη αγορά, η αύξηση της εγκληματικότητας, ο κίνδυνος μολυσματικών ασθενειών λόγω του ιού Ζίκα, είναι το κερασάκι σε μιά άνοστη τούρτα που έχει για κύριο συστατικό της την φτώχεια και την υποκρισία.
 Το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγωνων δείχνει να είναι ετοιμοθάνατο, όσο και αν αυτό ακούγεται σκληρό και ακραίο. Η κύρια λογική αυτής της μεγάλης διοργάνωσης που ενώνει τους λαούς, προωθεί την άμιλλα και τον υγιή ανταγωνισμό, έχει πάει... περίπατο!

 Οι μεγάλοι χορηγοί και οι εταιρίες κολοσσοί νοιάζονται περισσότερο για τα έσοδα τους, παρά γιά την ποιότητα της διοργάνωσης και την επιρροή της στην ζωή των ανθρώπων.
  Στις φαβέλες ο κόσμος πεινάει, ληστεύει, νιώθει απόκληρος σε ένα κράτος που ενδιαφέρεται ξεκάθαρα για την εικόνα και όχι την ουσία. Τα ναρκωτικά και η διακίνηση τους θα κάνουν θραύση την περίοδο των αγώνων και το χειρότερο είναι πως αυτό συμβαίνει με την ανοχή και τα...στραβά μάτια των αρχών.Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τονόζουν μεν τα κακώς κείμενα αλλά υπερτονίζουν τα... κάλλη της Ζιζέλ, τα λεγόμενα του Πελέ και όλα τα υπόλοιπα... σοβαρά θέματα.

 Όλως τυχαίως με το που φτάσανε οι αποστολές των αθλητών εμφανίστηκαν τα προβλήματα. Το προηγούμενο χρονικό διάστημα που οι εργάτες δουλεύανε στα έργα για ένα κομμάτι ψωμί και πέθαιναν λόγω της μη τήρησης των κανόνων ασφαλείας, κανείς δεν ήξερε, δεν είχε ακούσει, δεν είχε δει.
 Ήδη και στο αθλητικό κομμάτι η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει. Ο αποκλεισμός των αθλητών της Ρωσίας από τα πιό πολλά αγωνίσματα της διοργάνωσης, έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στον κόσμο, όπως και τα κρούσματα ντόπινγκ που κάνουν... δειλά δειλά την εμφάνιση τους πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες.

 Είναι πραγματικά αδιανόητο να μην βλέπουμε την αλήθεια. Να εθελοτυφλούμε και να σιγοντάρουμε με τον τρόπο μας την υποκρισία που μας περιβάλλει. Να κλείνουμε τα μάτια στην εξώφθαλμη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά και πάλι μήπως είναι η πρώτη φορά? 
 Αν σκεφτόμασταν λογικά θα ξέραμε εμπειρικά πως οι περισσότερες πόλεις που διοργάνωσαν Ολυμπιακούς Αγώνες, υπέστησαν πλήρη οικονομική καταστροφή και δημιούργησαν μιά κοινωνία δύο ταχυτήτων, καταστρέφοντας έτσι τον κοινωνικό τους ιστό...

 Όχι, για όσους και όσες αναρωτιούνται δεν είμαι υπερ της κατάργησης των αγώνων, όπως ακούγεται από αρκετούς παντογνώστες το τελευταίο διάστημα. Είμαι όμως υπερ της, εκ βάθρου αλλαγής, τους. 

 Πιστεύω πως το Ολυμπιακό ιδεώδες μπορεί να σφυρηλατηθεί εκ νέου μέσω της πραγματικής αλληλεγγύης και της ευγενής άμιλλας.
 Μέσω της δημιουργίας ευκαιριών και θέσεων εργασίας σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη, όχι όμως στην μορφή της σημερινής δουλείας. Μέσω του ευ αγωνίζεσθαι και του τίμιου ανταγωνισμού. Μέσω της παραδοχής μας πως κάναμε λάθη, αλλά είμαστε έτοιμοι να τα διορθώσουμε. Ας πούμε ένα Mea culpa και ας προχωρήσουμε παρακάτω... 


Υ.Γ. Καλούς αγώνες να έχουμε.

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Αυγουστιάτικες (αντρικές) σκέψεις...

 Κυριακή πρωί. Ξυπνάω με τον ήχο ενός άσματος. Του άσματος... "Μη με ρωτάς τι μου αρέσει πιο πολύ, μη με ρωτάς αφού τα γούστα μου τα ξέρεις, μη με ρωτάς πού θα μου δώσεις το φιλί, αφού τ' αδύνατο σημείο μου το ξέρεις. Εκεί που καίγομαι πολύ θέλω να νιώσω το φιλί, καν' το κορμί μου να μιλά πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά..."

  Η Άντζυ η σέξυ Σαμίου το πε ξεκάθαρα η κοπέλα. Να μην ρωτάει πολλά και του πέταξε αμα λάχει και που γουστάρει το φιλί του τύπου του άβγαλτου, που ρωτάει γυναίκες και περιμένει και απάντηση... Εεεε και γω τις  καλοκαιρινές απορίες-σκέψεις μου τις έχω. Απάντηση όμως δε με βλέπω να παίρνω. Αααα εγώ θα τις αναλύσω και μπορεί να με διαβάσει η Άντζυ και να απαντήσει τι θέλετε τώρα εσείς...

1) Ανύπαρκτα μαγιό

 Καλά βρε κορίτσα (όπως το διαβάζετε με τσα), σας μπαίνουν τα μαγιό στο πλύσιμο ή είναι της μοδός το όλο σκηνικό? Απο σχέδια καλά πάτε από ύφασμα όμως πάσχετε... Και ντάξει δε λέω είμαι γνωστός οπαδός του οφθαλμόλουτρου, αλλά του οφθαλμόλουτρου, όχι του... τσιτσιδόλουτρου. 

 Δηλαδή και εκεί πουλάω οπαδιλίκι αλλά αν είναι να πηγαίνουμε στις θάλασσες και να ανεβαίνει η... θερμοκρασία μας και όχι να δροσιζόμαστε, τότε καθόμαστε και σπίτι... Και εν πάση περιπτώσει αφήστε και κάτι στην φαντασία του άλλου. Λοιπόν... το σκέφτηκα ξάνα. Καλά κάνετε. Πείτε πως δεν έγραψα αυτή την παράγραφο (μόνος μου θα βγάλω τα ματάκια μου ο αδαής...)


2) Τατουάζ

  Ωραία είναι τα τατουάζ. Πεταλούδες, καρδούλες, διαβολάκια, αγγελάκια, αρχικά του μοναδικού και ανεπανάληπτου έρωτα σας, αλλά μήπως το παρακάνετε λιγάκι? Λέω μήπως ρε γοργόνες μη μου αρπάζεστε. Ε πείτε μου δηλαδή όταν ο άλλος σας βλέπει  σαν ένα μεγάλο τατουάζ και ψάχνει να βρει αμουτζούρωτο (εύρηκα! εύρηκα νέα λέξη!) δέρμα, δεν έχει τα δίκια του και διαμαρτύρεται? 

 Και για να μην μπερδεύεστε, ναι τα τατουάζ είναι όμορφα πάνω στο γυναίκειο σώμα, όταν διακρίνεται το σχήμα και το χρώμα τους και δεν καπελώνει το ένα το άλλο. Όταν μοιάζει σαν τις ζωγραφιές που κάναμε στο δημοτικό με πράσινο ήλιο (εποχές ΠΑΣΟΚ) και σπίτι χρώματος καφέ με κόκκινη καμινάδα και μιά θάλλασα με μπλε και ολίγον απο μαύρο, τότε το λες αποτυχημένη καλλικατζούρα... Έγινα κατανοητός???

3) Μαύρισμα

Πονεμένη ιστορία. Πηγαίνει για μπάνιο Δήμητρα, Μαρία, Κατερίνα, Ελένη, και σου γυρίζει Rihanna (θα θελες...) ή Ναόμι Κάμπελ (εδω και αν θα θελες...). Και για να μην παρεξηγηθώ δεν έχω κάτι με το χρώμα αλλά με το... μυαλό των κοριτσιών. Εκτός του ότι είναι ταλαιπωρία να κάθεσαι κάτω από το ήλιο ώρες ατελείωτες, εκτός του ότι είναι ανθυγιεινό, εκτός του ότι ο συνδυασμός λευκού, μαύρου και κόκκινου από το κάψιμο δέρματος δεν είναι ωραίο αποτέλεσμα, είναι και θέμα λογικής.

  Γιατί αν δεν το ξέρετε γλυκά μου κοριτσόπουλα, το μαύρισμα δεν είναι μόνιμο για να μοιάζετε λατίνες σταρ. Την επόμενη μέρα, άντε βία την μεθεπόμενη... πάπαλα! Ναι, ναι καρατσεκάρισμένο το έχω δει σε μια γειτόνισσα μου που από Χάλι Μπέρι (ε ναι, εδώ και αν θα θελε...), επανήλθε στο σκέτο... χάλι!

4) Νεύρα

 Ξέρω ότι και τον υπόλοπο χρόνο τα΄χετε τα νευράκια σας. Βασικά ξέρω ότι είστε για το Δαφνί, όταν κάτι στραβώσει (είπαμε τα σύκα, σύκα και την σκάφη, σκάφη), αλλά έχω την αμυδρά εντύπωση πως το καλοκαίρι το...ξεχειλώνετε το θέμα!

 Ίσως φταίνε οι καλοκαιρινές ισημερίες και οι πανσέληνοι, ίσως είναι στη φύση σας (ψάχνομαι...), ίσως, λέω ίσως, να γίνομαι υπερβολικός, πάντως αν κάτι χαλάσει την διάθεση σας καλοκαιριάτικα, τότε καλό τσουνάμι που μας έπνιξε! Βασικά συμβαίνουν όλα μαζι. Χιονοπτώσεις, καταιγίδες, αντιστροφές πόλων και δε συμμαζέύεται! Ειδικά δε αν δεν σας πάμε τις διακοπές σας? Εκεί είναι που βγάζετε νύχια και κάνετε τα καλοκαιρινά βράδια να μοιάζουν με εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες...Και τον τρέμω τον Φρέντυυυ....

 Αυτό ήτανε. Ούτε 5 σκέψεις δεν είχα για την αφεντιά σας. Όχι το λέω για να δείτε τι καλός που είμαι. Καλά, καλά ξέρω. Δεν θα την βγάλω καθαρή αυτό το καλοκαίρι! Θα το φάω το κεφάλι μου και μετά θα απορώ κιόλας. Πάντως είναι οι αλήθειες μου και ξέρω ότι εκτιμάτε τις αλήθειες, έτσι δεν είναι κορίτσια? Τελοσπάντων, πριν αποφασίσετε την τιμωρία μου σκεφτείτε λιγάκι την Άντζυ... Άνετη, ειλικρινής και ντόμπρα. "Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά..."


Υ.Γ. Καλό μας μήναααα!


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ...?



Σαν τα καράβια φαίνονται τη νύχτα τα νησιά
σταματημένα μεσ’ στην μέση του πελάγου
Έχει η ανάσα τους μια γεύση, μια γεύση απ’ τα παλιά
που αναστήθηκαν με κόλπα κάποιου μάγου...

Εσύ δεν ήσουνα που μίλαγες για ιπτάμενες στιγμές;
Εσύ δεν ήσουνα που έκλαιγες γι’ αγάπη;
Εσύ δεν έλεγες «οι άνθρωποι δε θέλουν διαταγές
από ανθρώπους μηχανές στο ρόλο του προστάτη»;

Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία...


Εσύ δε μ’ έμαθες ν’ αφήνω να μακραίνουν τα μαλλιά;
Στα παλιατζίδικα τα ρούχα σου ζητούσες
Γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά
είναι η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες...

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;

 Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ’ ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία..

Στίχοι: Μ. Ξυδούς-Μουσική: Π. Σπυρόπουλος- Ερμηνεία: Πυξ-Λαξ


Υ.Γ. Αυτός ο κόσμος συνεχίζει να μας πληγώνει...

Αναγνώστες

Page translation